Correspondent: Miriam Mannak

Als kleine meid groeide Miriam Mannak op in Angola en Rwanda. Ze beleefde daar de tijd van haar leven. In de Afrikaanse landen voelde ze zich thuis. Als meisje van 14 verhuisde ze begin jaren negentig naar Nederland met haar ouders. Haar leraar Nederlands vroeg haar wat ze wilde worden en Miriam Mannak wist het al snel. Ze vond het leuk om opstellen te schrijven en wilde journalist worden. Haar leraar Nederlands raadde dit idee sterk af.

Mannak haar Nederlandse grammatica was niet goed genoeg, vond haar leraar Nederlands. Na die opmerking besloot zij veel tijd en aandacht aan haar grammatica te besteden, zodat ze haar droom kon verwezenlijken. Ze ging journalistiek studeren in Utrecht en Amerikanistiek en Internationale Ontwikkelingsstudies in Amsterdam, daarna startte ze haar loopbaan in Kaapstad, Zuid-Afrika.

Daar arriveerde ze op 12 september 2004. Alleen. Haar enige bezit: een half gevulde rugzak. Met een open blik en zonder verwachtingen ging ze het avontuur aan. “Ik zou wel zien wel wat er op me af kwam. Dan ben je veel flexibeler en dan laat je dingen over je heen komen.” Volgens Miriam is dat de enige manier om zo'n grote stap te wagen. Na drie maanden hakte ze de knoop door om in Kaapstad te blijven. De eerste jaren betekende dit veel verschillende baantjes, hard werken en weinig geld. Maar met morele steun van haar ouders vanuit Congo en doorzettingsvermogen lukte het haar om een bestaan op te bouwen, daar in de zuidelijkste regio van Afrika. Daar is ze trots op.

Door in Zuid-Afrika te leven werd ze al snel bewust van de ongelijkheid om haar heen. Ze was niet verbaasd dit te zien, dit had ze al eerder meegemaakt in Rwanda en Angola, maar het blijft haar opvallen. Niet zozeer de armoede is hetgeen waar ze zich over frustreert, maar de ongelijkheid en de kansloosheid die er heerst. Ondanks de moeizame maatschappelijke problemen ziet ze het positief in. “Je kunt niet verwachten van een land waar jarenlang ongelijkheid (apartheid) heeft geheerst dat dat land binnen twintig jaar er weer bovenop komt. Iedereen doet hier zijn best, maar deze wonden hebben tijd nodig om te kunnen helen.”

Mannak woont nu bijna tien jaar In Kaapstad. Zo lang heeft ze nog nooit ergens gewoond. Ze heeft eindelijk wortel geschoten. In Nederland was dat nooit het geval. Wel heeft ze nog contact met Nederland. Natuurlijk door haar buitenlandcorrespondentschap voor de Persdienst, maar ook door vrienden en familie. Ze merkt dat mensen in Nederland veel vooroordelen hebben over Zuid-Afrika. Soms zijn ze berust op feiten, maar meestal zijn deze feiten gebaseerd op een eenzijdig verhaal. 

Media zijn volgens Mannak vooral gericht op negatieve nieuwsberichten. Dit vindt zij kortzichtig. Door buitenlandjournalistiek te bedrijven probeert zij het beeld van de Nederlandse lezer op een positieve manier te beïnvloeden. “Criminaliteit is zeker een probleem in Zuid Afrika, maar als je weet waar je op moet letten valt het reuze mee. Ik probeer de negatieve verhalen te nuanceren door instanties aan het woord te brengen die zich richten op de kansen en mogelijkheden van dit land.”

Het correspondentschap en het werk als journaliste in Kaapstad is lastig, maar wel bevredigend. Mannak houdt van haar werk. Ze vecht er elke dag nog voor en blijft zich ontwikkelen. Naast het schrijfwerk fotografeert ze en wil ze komend jaar vaker op pad gaan en reizen, op zoek naar verhalen. Ze zit daar wel goed in Kaapstad en ze zal er ook nog wel even blijven. En gaat ze ooit terug naar Nederland? “Nee, daar heb ik nooit wortel geschoten.”