Oude kunstvorm verovert Chinese parken

Elke ochtend stromen de vele parken en pleinen van Beijing vol met duizenden Chinezen. Het is tijd voor de gezamenlijke ochtendrituelen. Tai-Chi, stijldansen en tafeltennis zijn bekende voorbeelden. De laatste jaren heeft echter een nieuw fenomeen zijn intrek genomen in de publieke ruimte van Peking en vele andere Chinese steden.

Mannen van de rond de zestig, vaak in een typisch colbertje, beoefenen kalligrafie op de grond onder zich. De wereldberoemde en zeer geliefde Chinese tekens worden stijlvol op de tegels van de straten aangebracht. Niet met inkt, maar met water en een geïmproviseerde, schuimrubberen kwast.

De oude mannen ogen opvallend flexibel voor hun leeftijd en brengen hun waterschrift op rituele wijze aan. Hun lichamen buigen zich voorover en langzaamaan, in opperste concentratie, bewegen de heren zich naar achteren. Hun bewegingen hebben wat van een dans weg.

Deze kunstvorm, Di Shu (grondkalligrafie), is zeer populair onder veel kalligrafen en hobbyisten in China en wordt beoefend door liefhebbers uit alle lagen van de Chinese samenleving. Hun instrument is een baiyun, een lange stok met een schuimrubberen kwast aan het uiteinde. Bijna altijd zelf gemaakt en aangepast naar eigen wens.

De opmars van waterkalligrafie is volgens kenners te danken aan het feit dat Chinezen graag buiten zijn en zich thuis voelen in een groep. In Di Shu komen die elementen samen. Sommige beoefenaars stellen dat ook het financiële aspect een rol speelt. Water en tegels zijn immers veel goedkoper materiaal dan inkt en papier.