Hij kwam eerder terug

Inge Krijnen is 26 jaar en consult verpleegkundige en festivalzuster. Haar vader Fons Krijnen is zes jaar geleden op missie gegaan naar Afghanistan.

“Fons, mijn vader is één keer op missie geweest en dat was zes jaar geleden. Naar Afghanistan, Kandahar. Hij zou voor vijf maanden gaan, maar hij was in zeven weken al terug.

Wij dachten: hij ontspringt de dans. Hij zat al zo lang bij het leger en was nooit op missie gestuurd. Maar uiteindelijk brak het moment toch aan. We kregen een maand van tevoren te horen dat mijn vader op missie moest. We konden niet echt voorbereidingen treffen, het moest allemaal maar gewoon gebeuren. Je krijgt dan ook niet veel tijd om erover na te denken.

Hij moest er in eerste instantie heen voor de verslaglegging van vergaderingen. Maar zijn Engels was niet goed genoeg. Hij kan wel Engels, maar er werden allemaal afkortingen gebruikt, vaktaal. Hij kon daar ook geen cursus meer voor volgen, want daarvoor had hij veel te kort van tevoren gehoord dat hij op missie moest.

Bij het afscheid ging het wel door mijn hoofd dat het wel eens definitief zou kunnen zijn. Dat was moeilijk. Heel emotioneel. Het werd opeens echt.

Toen hij daar aankwam bleek hij vrij snel overbodig te zijn. Hij mocht terug. Maar als je binnen dertig dagen terugbent dan telt de missie niet en dan moet je het jaar daarop weer. Mijn vader heeft toen aangegeven dat hij wilde blijven en werd benoemd tot assistent van een politiek adviseur. Maar die politiek adviseur ging ook al snel weer terug naar zijn eigen land. Dus toen heeft hij heel even zijn ‘gewone’ baan opgepakt en sportschema’s samengesteld. Je moet toch wat doen daar, dus dan maar mensen aan het sporten krijgen. Uiteindelijk kwamen de Engelsen met veel man, waarop mijn vader na zeven weken naar huis mocht. Iedereen was hartstikke blij dat hij terugkwam.

Ik weet zelf niet meer zo goed hoe ik die zeven weken heb ervaren. Ik hoorde van mijn moeder vaak verhalen. We kregen altijd wel mailtjes van hem, die heb ik nog bewaard. Ik vond het fijn om te horen hoe het met hem ging. Wat hij aan het doen was. Het contact liep vooral via mijn moeder. Tijdens die zeven weken ben ik wel extra vaak bij mijn moeder langsgegaan.

Mijn moeder had het in het begin erg zwaar. Ze werd vijftig en daar was hij niet bij, ze zouden op vakantie gaan, dat werd uitgesteld. Ze had veel moeite om alleen te slapen. Op een gegeven moment ging het wel weer goed. Ze pakte weer dingen op om een beetje afleiding te hebben.

Als achterblijver heb je het wel moeilijk. Er was een goede collega van mijn pa aangesteld om ons in de gaten te houden, hij nam af en toe contact op om te kijken hoe het met ons ging. Het was ook erg fijn dat we hem zelf niet bij Eindhoven moesten afzetten. Maar dat hij de avond van tevoren door iemand van het leger werd gehaald en dus thuis afscheid nam. Dat vond ik een goede regel. Dan is het afscheid minder moeilijk.

Er werd toen hij terugkwam veel over de missie gepraat. In het begin dacht ik ‘Hij is daar om de vrede te handhaven’. Maar na zijn verhalen kreeg ik door dat het echt oorlog was en dat er echt veel mensen stierven. Hij heeft in een operatiekamer gestaan, waar je operaties kon volgen. Hij vertelde dat hij zag hoe een helikopter met zeven verkenners werd neergehaald. De militairen die te hulp wilden schieten lagen meteen onder vuur, dus konden niet helpen. Dan kom je er wel achter dat het echt oorlog is daar. Dat heeft op hem volgens mij ook wel impact gehad.

Mijn vader is een sterk persoon, dus ik wist eigenlijk wel dat hij niet zou veranderen door zijn missie. Maar je kan het nooit helemaal uitsluiten. Het is denk ik wel een voordeel geweest dat mijn vader ouder was, dat je weet wie je bent en niet veranderd door de oorlog daar. Hij was 53 jaar oud toen hij ging. Dan ben je al gevormd, je thuissituatie is stabiel. Hij moest op missie, het ging niet op zoek naar avontuur ofzo.

Ik ben trots op hem, omdat hij zo iemand is die het voor elkaar krijgt om eerder terug te komen maar wel langer dan dertig dagen heeft kunnen blijven. Terwijl het niet zijn insteek was om daar heen te gaan en zo snel mogelijk terug te komen, zeker niet. Ik ben er trots op dat hij toch zijn ding gedaan heeft daar.”

FveV wordt mede mogelijk gemaakt door het Vfonds met middelen uit de BankGiro Loterij. Uw deelname aan deze loterij wordt daarom van harte aanbevolen.