Muziek: Patrick Watson en de avonturen uit zijn achtertuin

Watson is een populair mannetje in Nederland. Na afgelopen twee jaar op podia van Lowlands, Motel Mozaïque, Crossing Border en diverse uitverkochte zalen te hebben gestaan, was hij afgelopen zaterdag terug in Amsterdam. Ook de Max-zaal van de Melkweg was dit jaar uitverkocht. Eerder deze maand kwam zijn nieuwste album uit: ‘Adventures in Your Own Backard’.

Het album is geïnspireerd op de muziek van Ennio Morricone, de man die onder andere de soundtrack van ‘Once Upon a Time in the West’ op zijn naam heeft staan. Inhoudelijk spitst het zich toe op de avonturen die vaak ondergewaardeerd worden: de kleine avontuurtjes van het allerdaagse leven. Zo schrijft Watson in ‘Noisy Sunday’ een antwoord op een gedicht van zijn moeder, dat hij aantrof in een oud kookboek dat hij van haar leende. Het gedicht gaat over de stilte in huis nadat alle kinderen het nest verlaten hebben. Dat moet nogal een contrast geweest zijn: Watson komt uit een gezin met vijf kinderen.

Het optreden begint mysterieus: het podium is nog zo goed Watson is een populair mannetje in Nederland. Na afgelopen twee jaar op podia van Lowlands, Motel Mozaïque, Crossing Border en diverse uitverkochte zalen te hebben gestaan, was hij afgelopen zaterdag terug in Amsterdam. Ook de Max-zaal van de Melkweg was dit jaar uitverkocht. Eerder deze maand kwam zijn nieuwste album uit: ‘Adventures in Your Own Backard’. als donker als Watson en zijn band beginnen te spelen. Met de lichtjes die ze aan hun handen hebben bevestigd, zorgen ze voor een extra sprookjesachtige sfeer. Vanavond heeft Watson een trompettist van het concertgebouworkest uit Amsterdam meegenomen: Wim van Hasselt, een van de muzikanten uit het orkest waarmee Watson vorig jaar op 29 april in het concertgebouw speelde.

Wat typerend is voor de manier waarop Watson op het podium staat, is dat hij de neiging heeft om midden in zijn liedjes ineens te gaan praten. Dat deed hij tijdens zijn laatste concert op Motel Mozaïque door zijn spel te onderbreken met het opzetten van zijn petje (hij was tenslotte live op tv, dat was hij even vergeten, zijn haar zat niet goed zonder pet), en ook nu wordt er ineens gekletst tussendoor.

Hij speelt veel nummers van zijn nieuwste album. Zo zet hij met zijn band een indrukwekkende versie van ‘Into Giants’ neer, waarbij de gehele band om één microfoon geschaard staat. Watson duikt als een duveltje uit een doosje steeds zingend tussen twee andere bandleden op.

Het publiek dat zich heeft verzameld is duidelijk bekend met zijn repertoire. Zo ontvangt Watson bij inzet van ‘Big Bird in a Small Cage’ (een nummer van zijn in 2009 uitgekomen album ‘Wooden Arms’) een luid applaus. Dat lied schreef hij naar aanleiding van een gesprek dat hij ooit had met een Aziatische man die vogels hield. In een van de kleine kooien was een hele grote vogel gestopt. Toen Watson vroeg waarom hij zo’n grote vogel in zo een klein kooitje hield, antwoordde de man dat wanneer je een grote vogel in een klein kooitje stopt, hij meer zingt. Zeven jaar later was het lied er.

Aan het einde van de show verlaat de band het podium. Watson heeft, zoals wel vaker, ‘The Great Escape’ als toegift op het programma staan. Hij zet de piano in en onderbreekt abrupt door achterom te kijken en naar iemand te roepen: “I think you left your phone here, because it’s ringing!” Waarna hij het telefoongeluid imiteert, het mobieltje aan de eigenaar geeft en direct doorgaat met spelen.

Ook deze keer nam Patrick Watson het publiek weer geslaagd mee zijn eigen wereld in, vol kleine avontuurtjes, afleiding en wonderbaarlijk goed pianospel.