De laatste dag voor de ontruiming in Calais

Aan het einde van Ramadan tijdens de derde dag van het Suikerfeest heeft de Franse politie in Calais een einde gemaakt aan het geïmproviseerde vluchtelingenkamp dat ook wel ‘de jungle’ wordt genoemd. De ontruiming was van te voren aangekondigd waardoor veel vluchtelingen weg zijn gegaan. De politie arresteerde dinsdagochtend 278 vluchtelingen, waarvan ongeveer de helft minderjarig is. Gedurende de dagen voor de ontruiming maakten de vluchtelingen gespannen door.

Vooral de laatste dag voor de ontruiming verliep gespannen. De vluchtelingen probeerden hun gedachten te verzetten door het Suikerfeest te ‘vieren’. Het aanbod van eten was zeer karig, maar wat ze hadden werd onderling verdeeld.

Jamal, een Afghaanse jongen van 14 jaar vertelt dat hij bang is om terug gestuurd te worden naar Afghanistan. Hij is daar niet meer veilig. “Mijn vader was een taliban commandant en is drie jaar geleden tijdens gevechtshandelingen om het leven gekomen. De broers van mijn vader willen dat ik in zijn voetsporen treed en dat ik mijzelf opblaas tussen Amerikaanse soldaten. Mijn vader heeft altijd tegen mij gezegd dat ik niet de wapens op moet pakken, maar de pen. Toch hebben mijn ooms me naar een trainingskamp gestuurd voor zelfmoordcommando’s. Ik heb daar met vele andere jongens twee maanden een training gehad om een bomriem te dragen. Na de training moest ik de bomriem dragen en mezelf tussen de Amerikaanse soldaten opblazen. Mijn moeder heeft me gelukkig geholpen om te ontsnappen en me naar het westen gestuurd. Nu woon ik al drie maanden in de jungle en hoop naar Engeland te kunnen gaan om te studeren”, vertelt Jamal.

“We leven hier als beesten”, vertelt Mohammed Kouzy, een andere vluchteling van 20 jaar. “In Afghanistan had ik een mooi huis, maar ik moest vluchten. De taliban hebben mijn broer en vader vermoord en mijn andere broer word vermist. Ik zag op het nieuws hoe de taliban mijn vader hebben neergeschoten. Ik heb mijn moeder al tien maanden niet kunnen bellen omdat ik niet weet waar ze is. Ik mis haar en hoop haar ooit weer terug te zien.” Mohammed vertelt verder dat de politie een aantal dagen geleden hun geïmproviseerde moskee heeft vernietigd. “Ze zeiden dat er hier geen plaats is voor de islam. Het doet me pijn dat ik hier niks voorstel terwijl in Afghanistan de Amerikanen bij me thuis kwamen eten.”

De laatste nacht voor de ontruiming proberen de jongens de tijd te verdrijven door op hun mobieltjes een spelletje te spelen of muziek te luisteren. De meesten konden moeilijk de slaap vatten. Jamal twijfelt of hij moet vluchten of blijven. Om 05.00 s’ochtends klinkt er geschreeuw. ‘We zijn omsingeld.’ ‘We kunnen geen kant meer op, we moeten naar de anderen toe.’ Klinkt er door de jungle.

Eenmaal aangekomen bij de andere vluchtelingen kijkt Jamal angstig naar de grote politiemacht. Die heeft iedereen omsingeld en drijft de mensen in een cirkel bijeen. Sommigen raken in paniek en beginnen te huilen. Een ander valt flauw en dreigt geplet te worden door de steeds kleiner wordende cirkel. Een tiental activisten probeert de politie nog tegen te houden. Ze vechten als leeuwen, maar de overmacht is te groot.

De emoties lopen hoog op als de vluchtelingen één voor één worden opgepakt. Jamal begint te huilen. Hij doet een laatste poging om weg te rennen, maar wordt toch snel gepakt. Zijn andere vriend slaat zijn handen voor zijn ogen en roept ‘Waarom? Waarom?’. Hij kan zijn tranen niet bedwingen als de politie hem meeneemt. In een mum van tijd zijn alle vluchtelingen opgepakt.

Eric Besson, de Franse minister van Immigratie heeft toegezegd om een individuele oplossing te vinden voor alle vluchtelingen. Dit kan een vrijwillige terugkeer zijn, een asielaanvraag of uitzetting. Besson beloofde geen gedwongen terugkeer naar onveilige landen toe te laten. De Engelse minister van Binnenlandse Zaken, Alan Johnson, liet weten dat Engeland geen vluchtelingen zal opnemen, maar dat de zij asiel moeten aanvragen in het eerste land waar zij Europa binnen zijn gekomen.