Iedere week bidden voor de gevangenen in Schiphol Oost

Tijdens de Vastentijd, van Aswoensdag tot Pasen, organiseerden verschillende organisaties elke zondag een wake bij het detentiecentrum op Schiphol Oost. Iedere week werd er vanuit een andere traditie en geloofsovertuiging gebeden en gezongen voor de gevangen. Naast een Joodse wake, was er een Orthodoxe, een Doperse en een Protestantse wake.

Afsluitend was er op eerste paasdag een Oecumenisch Vuur. Tijdens de waken werd er stil gestaan bij wat er in de gevangenis op Schiphol gebeurt. Naast het tonen van solidariteit met de grensgevangenen wil de groep duidelijk maken dat zij grote vraagtekens zet bij het opsluiten van mensen die niets misdaan hebben.

Het leven in het detentiecentrum is zwaar. Leden van de bezoekersgroep van de gevangenis vertellen over hun ervaringen. Iedere week heeft de gevangene recht op één uur bezoek, maar omdat de gevangenen vaak geen familie in Nederland hebben, of deze niet in het bezit is van geldige papieren, krijgen ze zelden bezoek. Ook telefoneren is lastig. Dit is alleen mogelijk met een telefoonkaart die de gevangene moet kopen en waarvoor hij vaak geen geld heeft. “Tegenwoordig is het zo eenvoudig om gratis of heel goedkoop via internet te bellen of te chatten met familie en vrienden, waarom is dit voor deze mensen niet mogelijk en moeten zij dure telefoonkaarten aanschaffen?”, vraagt één van de bezoekers zich af.

Een bewaker vertelt dat de gevangen eenzaam zijn en de steun van de actievoerders erg waarderen. Bij eerdere acties was het nog mogelijk contact te maken met de gevangen en naar ze te zwaaien, maar nu kunnen ze niks zien van de waken die voor hen worden gehouden. Van hogerhand is na een recente hongerstaking namelijk besloten dat tijdens demonstraties en waken de ramen en luiken gesloten worden, omdat de directie van het detentiecentrum bang is dat er weer een opstand uitbreekt. “Ze kunnen ons dan niet zien, maar ze kunnen ons wel horen en ze weten dat we er zijn en voor ze bidden”, zegt één van de deelnemers aan de wake.

Asielaanvragen moeten in een aanmeldcentra binnen 48 uur een eerste behandeling krijgen. In het cellencomplex op Schiphol Oost zitten mensen opgesloten die een negatieve beslissing op hun asielaanvraag hebben gekregen en geen, of niet de juiste papieren hebben. Zij worden gevangen gezet, totdat ze uitgezet kunnen worden naar het land van herkomst. Niet voor alle gevangenen geldt dit. Sommigen kunnen de negatieve beslissing nog aanvechten bij de rechter en weer anderen kunnen niet uitgezet worden, omdat zij geen geldige reisdocumenten hebben. Hierdoor kan het voorkomen dat deze mensen langer dan een jaar in de gevangenis zitten. Na langdurig verblijf in het detentiecentrum komen zij vaak op straat te staan, omdat ze niet uitgezet kunnen worden.

Recentelijk gingen 34 asielzoekers in de gevangenis op Schiphol in hongerstaking. Zij protesteerden tegen de uitvoering van het vreemdelingenbeleid in Nederland en eisten een gesprek met de directie. “Volgens de asielzoekers is er geen duidelijkheid over de duur en de reden van het verblijf in het detentiecentrum”, aldus een verklaring van vluchtelingenorganisatie Prime. Toen de mensen weigerden terug te gaan naar hun cel werd er volgens de gevangen buitensporig veel geweld gebruikt. Gevangenen werden geboeid en in elkaar geslagen. Eén asielzoeker zou daarbij bewusteloos zijn geslagen. Over dit geweld tegen asielzoekers berichtte NOVA in de uitzending van 28 februari 2009.

De woordvoerder van de Dienst Justitiële Inrichtingen ontkent echter dat er sprake is geweest van buitensporig geweld en de staatssecretaris van Justitie, Nebahat Albayrak, meldt in een antwoord op Kamervragen gesteld door Jan de Wit van de SP, dat er ‘behoudens een tik met een wapenstok op de bovenarm’ geen sprake is geweest van geweld tegen de asielzoekers.