Correspondent: Fréderike Geerdink

Fréderike Geerdink: succesvol freelancer, coach en schrijfster. Maar bovenal een journaliste met een groot hart. Ze liet het prachtige Istanboel achter zich en trok naar de randen van Turkije. Daar is zij als enige buitenlandjournaliste werkzaam in Diyarbakir.

Hoe staat het ervoor met de berichtgeving over het buitenland in de Nederlandse media? Dat onderzochten 18 deelnemers van de Beyond your World-editie Onderzoek buitenlandjournalistiek. Zij interviewden correspondenten in meer dan 10 landen.

Geerdink’s keuze voor Turkije is strategisch. “Voordat ik als freelancer begon, had ik een lijstje waaraan een land moest voldoen om succesvol te kunnen zijn. Het land moet banden met Nederland hebben en er moet minstens één conflict zijn. In Turkije heb je niet alleen de Koerdische kwestie, maar ook de Armeense. Dan is er nog de spanning met Irak, Griekenland en Syrië. Ik schrijf regelmatig over vrouwenkwesties, die verhalen verkoop ik aan vrouwenbladen. Daarnaast is de levensstandaard, vooral in dit gebied, lager dan in Nederland.”

Na twee jaar heen en weer reizen tussen Nederland en Turkije waagde Geerdink in 2006 de stap. “Ik volg mijn hart in wat ik doe, maar met mijn verstand erbij. Het was allemaal goed doordacht. Ik heb geen rijke man of vrouw of familie die mij geld toestopt. Van wat ik verdien, moet ik leven.”

De journaliste werkt voornamelijk voor tijdschriften. Ook schreef ze tot voor kort voor ANP. “Het is deel van je werk om de Nederlandse blik te houden, maar je bent na een paar jaar natuurlijk niet meer zo fris als je in het buitenland werkt. Dat is volgens mij een fabel.” De journaliste wil zich in 2014 meer richten op buitenlandse opdrachtgevers. “Ik word wel eens schijtziek van het zoeken naar de Nederlandse link. Bij buitenlandse media is meer ruimte om stukken aan te leveren die ik wil schrijven. Ik schrijf voor een Amerikaanse website. Daar zeggen ze ‘Doe maar wat je wilt, jij zit daar en je weet wat er speelt'. Dat is heerlijk.”

Geerdink’s grootste trots is haar boek 'De jongens zijn dood’, dat deze maand uitkomt. Met dit boek wil ze de Koerden in Turkije een stem geven. Het dorp Roboski vormt het decor. In 2011 werden 35 Koerdische burgers door Turkse gevechtsvliegtuigen gebombardeerd en kwamen om het leven. “Het boek was voor mij iets wat ik per se op moest schrijven. Dit verhaal moest verteld worden.” Voor het boek startte Fréderike een crowdfundingactie en haalde daarmee tienduizend euro op. Samen met de subsidie van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten gaf dit haar ruimte om tijd vrij te maken en om te reizen door Zuidoost-Turkije om dit verhaal te schrijven. “De vrijheid als freelancer is heerlijk.”

De journaliste profileert zich in Zuidoost-Turkije als Koerden-specialist. In 2014 wil ze zich volledig op dit onderwerp richten en ook naar omliggende landen reizen om dit thema te belichten. “Ik wil correspondent worden voor heel Koerdistan. In Iran, Irak, Syrië en Turkije. Mij wordt wel eens verweten dat ik altijd over de Koerden schrijf, bijvoorbeeld toen ik een blog schreef over de Gezi Park protesten. Wat denk je, ik zit in Koerdistan. Een correspondent uit Duitsland neem je toch ook niet kwalijk dat hij over Duitsers schrijft? De pijn voor de Koerden gaat door, ook vandaag de dag. Dat moet gehoord worden.”

Wat dat betreft is Geerdink een activist. "Maar wel op een journalistieke manier", voegt ze daar meteen aan toe. “Ik spreek me alleen uit over dingen waar ik iets over weet. Ik ben geen Turk, ik ben geen Koerd. Ik ben een Nederlandse journalist. Als je al die verhalen kent, moet je er op een gegeven moment ook iets van vinden.” Dat de grens tussen journalist en activist soms dun is, bleek tijdens een herdenking van Uludere massacre, zoals de gebeurtenis in Roboski bekend staat. “Ze zongen het PKK lied en maken bij dit soort bijeenkomsten het vredesteken met hun vingers. Ik doe daar nooit aan mee, dat vind ik niet kunnen als journalist. Maar dit moment was zo aangrijpend dat ik ook met mijn vingers in de lucht stond. Als dat op de foto was gekomen, was ik erbij.”

De journaliste voelt zich thuis in het land. Ze is vooral onder de indruk van de gastvrijheid. “Stel, er zijn door aardbevingen in Groningen allemaal huizen in elkaar gedonderd. Je gaat naar het getroffen dorp en belt daar aan bij een van de bewoners. De familie doet niet alleen de deur voor je open, maar maakt ook een maaltijd voor je en biedt je een verblijfsplaats aan voor een maand. Dit overkwam mij tijdens het maken van verhalen over het bombardement in Roboski.” Geerdink legt uit dat de gastvrijheid zich versterkt wanneer je geïnteresseerd bent in het verhaal van de Koerdische bevolking. Het raakt haar: “Ik kan er nog steeds tranen van in mijn ogen krijgen.”

De Nederlandse mentaliteit raakte Geerdink ontwend. Ze vindt het hard en onbeschoft. “Dan is er een debat in Amsterdam en dat heet dan ‘Tyfushoeren en Kutpooiers’. Waarom moet dat? Ik was een typisch Nederlandse vrouw, maar ben veel zachter en aardiger geworden. Ik schrik van de mensen in Nederland, ze zijn zo assertief en verzuurd. Laatst zat ik in de trein naar Schiphol en had mijn spullen voor het klapdeurtje staan. Ik zat er even doorheen. Toen klopte er iemand agressief op de ruit. Of ik niet even ruimte kon maken, hij wilde erdoor. Ik kon wel janken. Hier zouden ze helpen. Wurmen zich door de deur en vragen of het gaat.”

Een leven in Turkije: alleen maar rozengeur en maneschijn? “Nee. Ik zie de negatieve dingen wel, maar vind dat niet erg. Ik ben een journalist, ik vind dat eerder interessant. Ik ga het onderzoeken, in plaats van me eraan ergeren. Turkije is een inspirerend land.”