Correspondent: Marieke de Vries

Na haar studie Journalistiek aan de Hogeschool Windesheim ging Marieke de Vries aan de slag als verslaggever bij Hart van Nederland. In 2004 wisselde ze de burelen van SBS in voor die van de NOS en sinds 2012 mag ze zichzelf officieel correspondent noemen. Vanuit Beijing doet ze verslag over het land waar zij al van jongs af aan door is gefascineerd.

Hoe staat het ervoor met de berichtgeving over het buitenland in de Nederlandse media? Dat onderzochten 18 deelnemers van de Beyond your World-editie Onderzoek buitenlandjournalistiek. Zij interviewden correspondenten in meer dan 10 landen.

“Toen ik net was begonnen bij de NOS werd me gevraagd of ik Koninklijk Huis-verslaggever wilde worden. Ik zei toen dat ik dat alleen zou doen vanwege het reizen, zodat ik me kon bewijzen als buitenlandverslaggever", vertelt De Vries. "Dat vond de hoofdredactie een goede deal en al die staatsbezoeken heb ik aangegrepen om prachtige buitenlandverhalen te maken. We zijn in Oman en Mexico geweest. En in Bhutaan, wanneer kom je nou in Bhutaan?''

Sinds het begin van haar journalistieke loopbaan droomde De Vries al van een carrière in het buitenland. Toen bekend werd dat de toenmalige correspondent in China, Wouter Zwart, van standplaats zou wisselen vond ze dat het tijd was om te solliciteren naar haar droombaan. Maar die zeven jaar Koninklijk Huis gingen haar niet in de koude kleren zitten, de twijfel sloeg toe.

De Vries: “Ik zat midden in de sollicitatieprocedure, ik had net de eerste ronde overleefd, toen Prins Friso dat ongeluk kreeg. Ik moest halsoverkop naar Oostenrijk en wist zeker dat mijn kansen verkeken waren. De NOS zou nooit de vaste Koninklijk Huis-specialist laten gaan, zo vlak voor een mogelijke troonswisseling en koninklijke begrafenis. Ik heb toen heel erg getwijfeld.'' Die onzekerheid verdween toen een collega haar duidelijk maakte dat die twee gebeurtenissen voor De Vries zouden verbleken in vergelijking met vijf jaar werk in China en dus verhuisde zij in de zomer van 2012 naar Beijing.

Een sprong in het diepe, maar ze wist zich de eerste paar maanden met weinig middelen te redden. “Ik begon in augustus en in november zou ik al het partijcongres verslaan. Ik had toen nog geen cameraman of assistente, dus ik moest in mijn eentje aan het werk. Daar heeft niemand wat van gemerkt en daar ben ik wel trots op.''

Anderhalf jaar na haar aantreden noemt ze haar sprong nog steeds "een groot antropologisch avontuur". De Vries: “Ik vind het heel erg leuk dat ik ook op mijn eigen vooroordelen stuit. De grootste misvatting is dat Chinezen hard werken, want het zijn echt enorme luie mensen. En we zeggen soms wel dat de Chinezen zijn gehersenspoeld, maar wij zijn dat net zo goed. Zij hebben nu bijvoorbeeld de grootste lol om dat afluisterschandaal in Amerika. We beschuldigen de Chinezen vaak van cybercrime, maar het Westen is zelf net zo erg.''

Het kost haar gelukkig niet veel moeite om voor de hand liggende onderwerpen te omzeilen. “Ik wil heel graag het nieuwe China laten zien. Dat was een van mijn speerpunten tijdens mijn sollicitatie en daar ben ik ook op aangenomen. Natuurlijk kan ik verhalen maken over boeren en armoede, maar China is booming, dáár wil ik het over hebben.”'

Zo maakte ze onlangs een radioreportage over de eenkindspolitiek. “Dat is een heel intieme reportage geworden over een gezin met één kindje. Je hoort dat de ouders zich constant bekommeren om dat kind, dat is een heel mooi geluidsstuk.” En voor Nieuwsuur praatte ze met ouders die de boete voor hun tweede kind niet konden betalen. Dat meisje staat dus niet geregistreerd en heeft geen rechten. De Vries: “Op papier bestaat ze niet.”

Toch heeft dat avontuur in het verre oosten ook z'n nadelen. De Chinese overheid is niet altijd even blij met de aanwezigheid van buitenlandse pers, en Marieke De Vries en haar directe collega's hebben tijdens hun werkzaamheden voor de NOS – maar ook in hun vrije tijd – veel te maken met intimidatie door mensen van bovenaf. “Wouter heeft me vooraf heel goed geïnformeerd, dus ik houd er rekening mee” vertelt ze. “Toch is het altijd pittig als er weer iets gebeurt.”

De visie van De Vries op Nederland is in ieder geval niet veranderd. “Ik lach me wel gek om het Koningslied en ik luister met verbazing naar zo'n Zwarte Piet-discussie, maar dat doet iedereen volgens mij.”