Correspondent: Sandra Korstjens

Samen met haar man Marc Bessems, die per 1 januari zou beginnen aan zijn correspondentschap voor de NOS, vertrok Sandra Korstjens eind 2012 naar Brazilië. Een paar maanden later sleepte zij dezelfde functie in de wacht, maar dan voor RTL. Nu zijn ze geliefden en concurrenten tegelijk in een land dat internationaal in grote belangstelling staat dankzij het naderende WK Voetbal en de Olympische Spelen.

Marc hield zich al jaren bezig met Latijns-Amerika, als redacteur op de buitenlandredactie. Het leven dat ze nu leiden was zijn droom. Tot ook Sandra, destijds 24, misschien wel de jongste correspondent werd die Nederland ooit gehad heeft. En daar is ze eigenlijk best trots op. “Mag ook wel, toch?” Tijdens het werken helpen ze elkaar soms een handje. Als de één een stand-upper moet opnemen, let de ander even op de camera. “We houden elkaar op de hoogte van wat we doen om te vermijden dat we hetzelfde maken. Je bent natuurlijk concurrenten, maar tegelijkertijd willen we allebei dat de ander het goed doet.”

Het werk zit Sandra mee. In tegenstelling tot veel freelance buitenlandverslaggevers in hun omgeving, kunnen ze samen goed rondkomen. Voor collega’s die in hun eentje gaan, heeft ze bewondering. Goede vrienden maken is in Brazilië lastig. “Omdat het soort vriendschappen dat je hier opbouwt heel anders is. Dat heeft er niet eens mee te maken dat je dat in Nederland tijdens je studententijd opbouwt. Brazilianen zijn heel erg familiemensen.”

Zo’n ander land verandert je kijk op Nederland. “Mensen klagen zo veel in Nederland. Dan denk je 'Kom hier eens kijken'. Soms zie ik het in de reacties op de blogs die ik schrijf. Ik heb een keer iets geschreven over de belabberde gezondheidszorg hier. Dan krijg je mensen die reageren met ‘Dat wordt hier ook steeds erger’. Dan denk ik 'Wake up, mensen'. Maar dat kun je natuurlijk niet schrijven. Ik snap ook wel dat mensen hun baan hebben verloren en dat het geen lolletje is. Maar armoede in Nederland is hier gewoon de hogere middenklasse.”

Ook je eigen positie is anders in Brazilië. “Wij hebben nu netto ongeveer hetzelfde soort leven als in Nederland. Maar ik voel me hier rijker, omdat er zo veel arme mensen zijn. In Nederland was ik dat helemaal niet.”

“Ik vond het wel een tegenvaller dat het langer duurde voordat ik gewend was aan Brazilië dan ik had gehoopt. Om te accepteren hoe de dingen hier gaan. Die eindeloze bureaucratie in het begin, daar word je gewoon lijp van.” En sommige dingen wennen ook na de eerste maanden niet. “Ik verbaas me altijd weer over de afstanden. Ik denk dat mensen dat misschien niet inzien. Dat Brazilië alleen al bijna net zo groot is als de VS. Van noord naar zuid is het net of je in een ander land komt. De mensen zien er anders uit, ze hebben een ander accent. Het klimaat, het landschap, de cultuur. In het zuiden merk je een beetje een Duitse cultuur. In het noorden zit je gewoon in de jungle.”

Bij Brazilië denk je al gauw aan Rio, carnaval en de stranden van Copacabana. Het zijn de stereotypen waar Sandra als correspondent mee worstelt. “Soms merk ik dat als je zegt dat het hier heel slecht gaat, ze bij RTL zeggen ‘Ja, maar dat weten we wel’. Als je aan de andere kant wil laten zien dat het steeds beter gaat, zeggen ze ‘Ja, maar dat weten we ook al’. Wat wil je dan dat ik laat zien van de ontwikkeling? Dat maakt het wel lastig. Ze willen in dat opzicht juist niet de clichéverhalen, maar wil je iets heel anders maken, dan moet het wel een heel goed verhaal zijn.”