Vijf vrienden op zeventien vierkante meter: 'In de winter douche ik niet'

Slapen, eten, huiswerk maken, gamen en seks. De dagelijkse levensbehoeften van iedere student. Maar hoe combineer je die als je met z'n vijven een ruimte deelt ter grootte van een kleine woonkamer? In China weten ze daar wel raad mee.

Studeren wordt in China gezien als de enige manier om hogerop te komen. Er heerst daardoor een grote concurrentiestrijd om toegelaten te worden tot een universiteit. Door de concurrentiestrijd komen veel studenten terecht op universiteiten die vele uren bij hun geboortegrond vandaan liggen. Op de campus wonen is daardoor de enige optie. Tracy, Farmer, Eric, Siyuan en Shawn studeren aan de Beijing University of International Business and Economics (UIBE). Alle vijf de jongens zijn op minstens vier uur rijden van Beijing opgegroeid. Sinds september 2011 delen ze een kamer in Huizhi Building, de mannenflat op de campus van de UIBE.

Vijf onopgemaakte stapelbedden, vijf bureaus, waslijnen vol kleding kriskras door de kamer, theekannen, verfrommelde tijdschriften. Het is de troep van vijf jongens die met elkaar op zeventien vierkante meter leven. Toch zijn de jongens nooit wat kwijt. “Wij zijn in de afgelopen twee jaar enorm goede vrienden geworden. Alles wat we hebben mogen we van elkaar lenen, behalve ondergoed natuurlijk haha”, zegt 21-jarige Eric, student Business English. “Het enige dat ik echt belangrijk vind, is een opgeruimd bureau."

Dit gebrek aan privacy was nieuw voor de studenten. Alle vijf de jongens zijn opgegroeid in een gezin waar ze enig kind zijn. Hierdoor hebben ze nooit hun kamer hoeven delen. Nu moeten ze het doen met iets meer dan drie vierkante meter per persoon. Voor deze kamer betalen de studenten per persoon twee euro per maand .

Ondanks de grote omslag hebben grote ergernissen zich sinds de eerste ontmoeting nog niet voorgedaan. De meeste discussies gingen over het feit dat de 21-jarige Shawn, de oudste van de kamer, graag in de kamer rookt. Terwijl met name Siyuan, student English Translation, daar een hekel aan heeft: “Ik ben astmatisch, dus roken in de kamer is niet echt handig voor mij. Gelukkig hebben we nu een middenweg gevonden, in de zomer mag het binnen doordat het raam dan open kan. In de winter moet Shawn naar buiten om te roken.” Shawn grijnst.

Sanitaire voorzieningen

Problemen met elkaar hebben de vijf vrienden dus nauwelijks. Kritiek op de voorzieningen des te meer. Vanuit Huizhi Building is het tweehonderd meter lopen naar de douches. Geen individuele douchecabines, maar een grote gemeenschappelijke doucheruimte die niet zou misstaan in de kleedkamer van een Nederlandse amateurvoetbalvereniging. “Douchen doe ik in de winter niet meer. Je hebt geen privacy en de douches zijn van slechte kwaliteit. Daarnaast vriest het in januari vaak meer dan tien graden. Dan ga ik niet voor m’n plezier tweehonderd meter buiten lopen”, zegt Eric.

Niet alleen de douchevoorzieningen zijn minimaal, ook de toiletten zijn niet veel soeps. Op iedere verdieping is een toiletruimte, waarin acht wc’s zitten. Maar tevreden is de 21-jarige Farmer, in opleiding tot Engelse vertaler, er niet over: “De stank penetreert je luchtwegen, het ruikt naar een cocktail van azijn, ontlasting en zweet. Het wordt wel eens schoongemaakt, maar zeer onregelmatig en in mijn ogen te weinig.”

Naast de kwaliteit van de douches en toiletten, levert ook het geringe aantal wasmachines problemen op. In Huizhi Building wonen 1.125 mannelijke studenten verspreidt over vijf verdiepingen. Alle studenten delen samen acht wasmachines. Om te kunnen wassen moet je dus geluk hebben of een trucje bedenken. “Nachtelijk wasjes draaien is het best. Het nadeel is wel dat je erbij moet blijven, aangezien je schone was anders op de grond wordt geflikkerd door de volgende gebruiker”, geeft de 20-jarige Tracy, student English Translation, zijn slimmigheid prijs.

Familieband

De vriendschap van de vijf jongens reikt verder dan hun gedeelde kamer. Twee keer per week staan ze ook samen op het voetbalveld. Farmer: “Mijn vier kamergenoten zie ik als een grote hobby. Ze zijn me enorm dierbaar. Als ik met problemen zit dan kan ik altijd bij ze terecht, een prettig gegeven aangezien mijn ouders op acht uur reizen met de bus wonen.”

Door het samenleven in de kamer is er een hechte vriendschap ontstaan. Dat doet echter niets af aan alle ongemakken. De elektriciteit is tussen elf uur ’s avonds en zes uur ’s ochtends afgesloten en na half twee ’s nachts gaat de deur op slot. Hierdoor is uitgaan eigenlijk onmogelijk, tenzij ze ergens buiten de campus kunnen logeren. Eric: “De vriendschap is mooi, maar voor de rest voelt het als een gevangenis. De universiteit probeert door de nachtklok je ritme te bepalen.”

De universiteit probeert ook grip te houden op andere nachtelijke activiteiten. Het is verboden om als meisje in het jongensgebouw te komen en vice versa. Shawn heeft al twee jaar een vriendin maar slaapt maar eens per twee maanden met haar samen, in een hotel. “Op de campus is het onmogelijk om intiem te zijn”, zegt hij. De rest van de jongens uit kamer 26 is single, maar heeft natuurlijk dezelfde behoeftes als iedere jongen van die leeftijd. En dat is lastig, want op de kamer kan je niet ongemerkt seksuele activiteiten ondernemen. “Er zijn wel alternatieven, maar die zijn geheim”, lacht Eric.

Tegen elven begint het rustiger te worden op de vierde verdieping van Huizhi Building, studenten zoeken hun toevlucht in bed of gaan verder met hun schoolwerk achter hun laptop. Shawn schrikt op, hij kijkt op z’n horloge en zegt nerveus: “Je moet nu echt gaan. Rond deze tijd komen de bewakers een ronde doen door het gebouw om te kijken of alles in orde is en buitenstaanders zijn hier eigenlijk niet toegestaan.” Een snelle handdruk met Siyuan, Farmer, Eric en Tracy wordt gevolgd door een sprint door het trappenhuis en de gangen, richting de uitgang.

Eenmaal veilig buiten wil Shawn nog wel wat zeggen, over de seksuele behoeften van zijn kamergenoten. “De jongens blijven wakker tot midden in de nacht, om zeker te weten dat iedereen slaapt. Vervolgens sluipen ze de kamer uit richting de wc-ruimte, waar ze zichzelf ontladen.” Maar dat is natuurlijk geheim.