Geen woord over 1F

Strijden voor ‘Eenheid en veiligheid in Afghanistan’, dat is iets anders dan ‘Strijden voor rechtvaardigheid in Nederland.’ Vorige week werd op dinsdag 31 maart in Den Haag de Internationale conferentie over Afghanistan gehouden. Er waren een aantal kleine groepjes demonstranten naar Den Haag gekomen om te protesteren tegen de Navo. Begeleid door een zeer grote efficiënte politiemacht voerden zij her en der in de stad actie.

Ook een kleine delegatie Afghaanse vluchtelingen kwam op het Spui samen om steun te betuigen voor de huidige gang van zaken in Afghanistan. In totaal zo’n twintig mensen voerden actie en evenveel fotografen, radioverslaggevers en cameramensen legden hen vast. Opvallend aan dit optreden was dat deze groep al maanden actie voert voor aandacht voor de 1-F problematiek. Zij worden van oorlogsmisdaden verdacht. Al meer dan tien jaar leven zij in onzekerheid in Nederland. Hierover werd nu ten overstaan van de landelijke pers geen woord gerept.

De Afghaanse regering heeft er vorige maand op aangedrongen dat Nederland 1-Fers meer humaan moet behandelen. De Afghaanse vluchtelingen hopen nu op een politieke doorbraak. “Het ministerie van Buitenlandse Zaken wil geen nieuw onderzoek doen, maar wel het ambtsbericht over de KhAD/WAD uit 2000 ‘herzien’, meldt UNHCR in een brief van 20 maart 2009”, aldus het Comité 1F Beleid. Dit is een belangrijke stap aangezien het ambtsbericht een zeer eenzijdig beeld geeft.

“Dit ambtsbericht is tot stand gekomen in een periode waarin de Taliban in Afghanistan aan de macht was. Het ministerie van Buitenlandse Zaken kon moeilijk afreizen naar de diverse provincies in Afghanistan. Ze hebben zich dus beperkt tot het ondervragen van mensen in de grensstreken van buurlanden, zoals Pakistan, via ambassadepersoneel in Islamabad”, verklaart ‘Teken voor rechtvaardigheid in Nederland’.

Waarom de Afghaanse vluchtelingen de kans voorbij lieten gaan om tijdens de Afghanistan conferentie de aandacht van de landelijke media te richten op het Nederlandse 1-F beleid was onduidelijk. Organisatrice Shahiera Sharif (25) verklaarde dat zij ‘Met pijn in mijn hart’ deze beslissing had genomen. In interviews voor radio en tv sprak zij over het belang van een vredig en veilig Afghanistan en over de betrokkenheid van Nederlandse Afghanen bij het land van herkomst.

De andere demonstranten waren hierin zeer teleurgesteld. Meerdere keren werd Shahiera aan haar jasje getrokken of zij toch niet iets wilde zeggen over de 1-F problematiek. In de achterbak van de auto voor de geluidsinstallatie lagen de spandoeken van alle voorgaande 1-F demonstraties te wachten. Zij bleven echter onaangeroerd. “Het is jammer, we hadden 1F wel even naar voren kunnen brengen”, zegt Hamasa Muhse (19). “Voor duidelijkheid in de situatie van mijn moeder had ik graag aandacht willen vragen. Ik dacht dat dat ook was ingepland. We hadden veel meer kunnen doen.”