Ik ga graag met hem mee

Miranda Cozijnsen is sinds 2,5 jaar de vriendin van veteraan Seekle van der Veen. Seekle is in 1994 op missie gegaan naar Bosnië. Hij was chauffeur en zijn opdracht was het bevoorraden van Srebrenica. In de jaren dat ze samen zijn heeft Miranda veel verhalen gehoord over Seekle’s verleden als militair.

“Seekle en ik hebben een gezamenlijk hobby, de Alfa Romeo. Daar zijn we heel actief mee. Met de Alfa Romeo doen we clubmeetings, circuits, toerritjes en buitenlandritten. Van alles. In december zijn we 3 jaar samen. Het gaat hard.

Meteen vanaf het begin heeft hij mij betrokken bij zijn leven als veteraan. We kenden elkaar via de Alfa Romeo vereniging maar nog niet zo goed. We begonnen te kletsen op Hyves, daar had hij veel foto’s op staan en dat maakte me nieuwsgierig. Hij gaat nog steeds veel naar reünies of familiedagen georganiseerd door defensie of de veteranen zelf. Mede omdat hij er nog zo actief mee is, vind ik het belangrijk om erbij betrokken te zijn. Kijk, we zijn allebei geen twintig meer en als je elkaar leert kennen op je 40ste dan vraag je niet zomaar naar de ander zijn jeugdfoto’s. Dan is juist dit stukje verleden van hem een goede manier om hem te leren kennen.

Ik vind het ook leuk om zijn verhalen te horen. Hij heeft een hele goede tijd gehad in het leger. Ik hoor hem er nooit heel negatief over. Een tijdje geleden heeft hij wat videobanden op dvd laten zetten, die hebben we nu voor een groot deel bekeken. De foto’s komen daarin tot leven. Zoals het beeld van een weeshuis in Lukovac, Bosnië. De foto’s daarvan vond ik al heel leuk. Nu, met de beelden erbij, wordt dat opeens levensecht, heel grappig. Je ziet hem als zo’n ventje van 21 jaar aan het werk. Zo heb ik hem nooit gekend natuurlijk. Het raakt je ook wel als je dat ziet. Al die kinderen die zich vastklampen aan die mannen. Kinderen zijn overal hetzelfde. Je ziet ze bedelen om snoep en om spulletjes. Ze bespringen ze echt, net als aapjes doen. Ze grijpen zich vast, soms hangen er wel vijf kinderen aan één persoon.

Grappig was om te horen dat zijn stem niet veranderd is. Heel onnozel misschien, maar dat was voor mij leuk om op te merken. Beschouw ik hem als veteraan? Niet echt, misschien als hij het heel moeilijk had gehad en er nog last van had. Dan misschien wel.

Zijn militaire verleden speelt geen grote rol in ons dagelijks leven, maar het hoort wel bij ons sociale leven. Als we naar een familiedag voor veteranen gaan bijvoorbeeld of naar Bevrijdingsdag. Ik kijk er altijd wel naar uit. Meestal wordt er een spelmiddag georganiseerd. Ik vind het gezellig om iedereen dan te spreken en na afloop een biertje met elkaar te drinken. Eigenlijk wordt er op zulke dagen nooit over de missies gepraat, het gaat vaak over heel andere dingen. Dat valt me altijd wel op. Het is gewoon heel gezellig.

Hoe belangrijk de missie is geweest voor hem op een schaal van 1 tot 10? Ik denk toch wel een 8. Voor mij zijn zijn verhalen over de missie – dat een deel van zijn verleden- heel belangrijk geweest om hem te leren kennen.

Ik vind het wel interessant dat hij op missie is geweest. Vooral dat hij niet voor de normale dienstplicht heeft gekozen, zoals de meeste Hollandse jongens deden. Die dachten ‘We gaan een paar weken naar Seedorf. Lang leve de lol. En klaar. We zitten onze tijd wel uit.’ Dat had Seekle ook kunnen doen. Dus dat zegt wel iets over hem, vind ik. Het past wel bij hem, dat hij niet hier in Nederland ergens op een kazerne een beetje uit zijn neus zat te vreten de hele dag. Nee, hij koos voor het avontuur.”

Miranda Cozijnsen is 43 jaar en werkt als research analist in Amsterdam bij het Nederlands Kanker Instituut.

FveV wordt mede mogelijk gemaakt door het Vfonds met middelen uit de BankGiro Loterij. Uw deelname aan deze loterij wordt daarom van harte aanbevolen.