Niet iedereen is blij met het Jeugdjournaal

In de stad Jakarta wordt in 2011 een bom gegooid op het kantoor waar Teen Voice zit, het Indonesische jeugdjournaal. Dit incident geeft aan onder welke druk het jeugdjournaal staat in het land. Want problemen die zich in het land afspelen laten zien aan de kinderen, vindt niet iedereen een goed idee.

Teen Voice bestaat sinds 2010 en wordt gefinancierd door de Nederlandse organisatie Free Press Unlimited. Met het project dat Kids News Network heet, zetten ze jeugdjournaals in ontwikkelingslanden op. Onder andere in Peru, Zambia, Ghana en dus ook in Indonesië kunnen jeugdjournaals dankzij subsidies van deze persorganisatie uitzendingen maken.

Het programma wordt gemaakt door drie journalisten. Fellicca Patricya is de producente en eindredactrice, Pita Mowani doet de bureauredactie en Eto Ateng is de cameraman. Elke week maken zij een uitzending van een half uur. De 32-jarige Patricya is de drijvende motor achter de uitzendingen. Ze heeft een communicatie opleiding gevolgd en volgens haar is het ontzettend belangrijk dat het jeugdjournaal er is. “Kinderen kunnen dankzij ons proberen om een eigen mening te vormen over zaken die zich afspelen in eigen land of in het buitenland. Normaal wordt die mening namelijk aan hen opgedragen door hun ouders, school, of de geloofsgemeenschap.”

Problemen

De onderwerpen die het jeugdjournaal in de uitzendingen aansnijdt liegen er niet om. Denk hierbij aan het grote HIV-probleem waar het land mee kampt. Op dit moment heeft het de grootst groeiende HIV-epidemie ter wereld. Ook seksueel misbruik tegen vrouwen en kinderen is een groot onderwerp. Patricya legt uit dat zij juist deze problemen laten zien in hun uitzendingen. “Wij doen ons best om de kinderen de waarheid te tonen. En dat is nou eenmaal niet altijd even leuk. We willen dat onze kijkertjes beseffen welke problemen zich afspelen in eigen land."

Dit soort onderwerpen is zware kost voor jonge kijkers en dus zorgt de redactie dat ze het op een goede manier overbrengen. Mowani legt uit hoe dat wordt aangepakt. “We zorgen voor makkelijke, duidelijke taal. Daarnaast schetsen we vaak het beeld door middel van cartoons. En we zorgen ervoor dat de beelden die we laten zien niet te gewelddadig of te bloederig zijn, dat kan namelijk voor nachtmerries zorgen."

Door in het programma aandacht te besteden aan de problemen in het land, krijgt Teen Voice te maken met negatieve reacties. “Eigenlijk ervaren wij continue druk vanwege de onderwerpen in onze uitzendingen, omdat er toch vaak taboes op liggen. Die druk komt met name van ouders van kinderen, maar ook van moslimgroeperingen”, aldus Patricya. Persvrijheid is wettelijk vastgelegd in Indonesië. De regering kan de redactie niet gevangen nemen vanwege een uitzending.  “Officieel is er die persvrijheid, maar dat houdt niet in dat de regering ons beschermt tegen deze groepen die druk op ons uitoefenen”, vertelt Patricya.

Bom

In 2011 bereikte de druk op Teen Voice een hoogtepunt. Een bom wordt in het kantoor naar binnen gegooid. Het incident vond plaats terwijl iedereen het gebouw al had verlaten, maar de schrik zat er goed in. De aanslag werd opgeëist door een islamitische beweging. Zij eisten dat het jeugdjournaal zou stoppen met de uitzendingen die in hun ogen ‘zeer aanstootgevend’ waren. Inmiddels zit het team in een nieuw gebouw, omdat het oude kantoor compleet verwoest was door de bom. Ook in het nieuwe gebouw is geen beveiliging aanwezig, waardoor een nieuw incident makkelijk kan gebeuren. De redactie kan zelf geen beveiliging betalen en van Free Press Unlimited krijgen ze alleen financiële steun voor de uitzendingen.

Toch houdt de gebeurtenis het team niet tegen om hun werk door te zetten. “Het is soms best wel even eng als je je bedenkt dat we wel degelijk gevaar lopen. Niemand wil natuurlijk een bom in zijn kantoor krijgen. Maar gaan we door met onze missie. Die vinden we ontzettend belangrijk”, vertelt Mowani.

Ook de jonge kijkers van het jeugdjournaal hebben door dat niet iedereen blij is met de uitzendingen. Azmila Nurmalia is elf jaar en kijkt elke week naar het programma. “Soms ben ik aan het kijken, maar dan drukt mijn moeder de tv uit. Dit doet ze als het over een zwaar onderwerp gaat. Of als er kritiek wordt geuit op de regering bijvoorbeeld. Mijn moeder is echt de baas in huis, dus ik durf de tv niet zelf weer aan te zetten. Maar als het over een olifant gaat die in een dierentuin is bevallen, mag ik het wel gewoon kijken." Ook een vriend van haar, Zoelhendra Shelatama, mag niet alles zien van zijn ouders. “Zij zeggen dat de imam niet wil dat wij als kinderen alles zien. Daarom mag ik soms een uitzending niet kijken. Dat vind ik jammer, want ik vind het wel een heel erg leuk programma."

Droom

Tussen al het werk door, droomt Patricya alvast verder over de toekomst. Er is nog een onderwerp dat ze graag zou willen behandelen in een uitzending van Teen Voice, namelijk homoseksualiteit. “Ik wil het heel graag over homoseksualiteit hebben in onze uitzendingen. Het komt hier natuurlijk ook voor, maar er wordt niet over gepraat. Het zou goed zijn als kinderen hier wat over horen. Ook kunnen we kinderen die zelf zulke gevoelens hebben, laten zien dat het niet raar is en dat ze niet de enige zijn."

De producente denkt echter dat het voorlopig nog wel bij dromen blijft. “Dit is een onderwerp waar echt een enorm taboe op rust. Nog meer dan bij alle lastige onderwerpen die we tot nu toe behandeld hebben bij elkaar. Ook wordt de druk van de islamitische groeperingen dan groter, vermoed ik zo. Misschien krijgen we dan weer een bom op ons dak. Maar ik weet zeker, dat op een dag wij homoseksualiteit zullen behandelen. Tot dat gebeurd is, stop ik niet met mijn werk hier”, besluit ze vastberaden.