Jonge stieren bevechten jonge, in de leer zijnde matadoren

Een week lang festiviteiten in Ontur, een dorp in de provincie Albacete aan de rand van de La Mancha streek. Het is een lokaal feest ter ere van de patroonheilige San Jose. Zoals in vele dorpen en steden in Spanje is hier het stierenvechten, of de Corrida, nog steeds traditie. Omdat Ontur niet over een eigen arena beschikt wordt er ieder jaar tijdens de fiësta een mobiele arena gebouwd, waar gedurende de week twee maal een corrida gehouden wordt. In totaal zullen er gedurende deze week 16 stieren optreden.

Het geheel wordt groots aangekondigd als Gran Novillada con Picadores. Novillada betekent niets anders dan dat de stieren hooguit drie a vier jaar oud zijn en bevochten worden door veelal, jonge, in de leer zijnde matadoren. Zij moeten eerst ervaring opdoen. Daarvoor trekken zij door heel Spanje om op lokale feesten hun kunnen te vertonen. Als ze examen hebben afgelegd mogen zij oudere, grotere, stieren bevechten in de meer gerenommeerde arena’s in Sevilla en Ronda.

In Ontur moeten de jonge ‘amateurs’ bewijzen dat zij het grotere werk waard zijn. Dit is geen onverdeeld genoegen voor de jonge stieren die de arena in worden gejaagd. Een eerste stier betreedt de arena en wil onmiddellijk een uitweg zoeken. Hij wordt getest door diverse toreros met hun capotes (doeken). De stier is duidelijk niet in zijn element en erg agressief. Hij rent van de ene kant van de ring naar de andere kant en is zich er niet van bewust dat hij hierdoor veel energie verspeelt.

De Picador betreedt nu de arena. Hij zit hoog op zijn paard en heeft een lange lans waarmee hij de stier in de nek moet raken. Het paard heeft een blinddoek en een harnas. Het blinddoek dient om het paard niet te laten zien wat er op hem afkomt en het harnas moet hem beschermen tegen de hoorns van de stier.

De lans gaat naar de nek van de stier als deze richting het paard stormt. Deze moet de nekspieren doorsnijden. Het gaat gepaard met veel bloedverlies bij de stier. Als de picador de lans te lang in de nek van de stier boort roept een Spanjaard vanaf de Tribune “Sin verguenza”. Dit betekent zoiets als “Zonder schaamte”. Als de lans te lang in de nek blijft hou je een verslapte stier over wat de rest van de show voor het publiek zou bederven.

Na de picador zijn de banderilleros aan de beurt. Twee banderilleros zorgen er voor dat de stier nog meer bloed verliest, door met veel gevoel voor show en met kracht ieder twee banderillas in de rug van de stier te plaatsen. Deze blijven goed in de rug van de stier steken doordat deze voorzien zijn van weerhaken.

Uiteindelijk komt de matador het werk afmaken. Zijn taak is het om de stier te doden. Eerst moet hij het publiek vermaken met een aantal mooie bewegingen. De stier is ondertussen uiterst verzwakt. Toch zit er nog leven in het beest, de matador moet blijven opletten. Als de stier echt niet meer kan komt het zwaard te voorschijn. Nu is het de bedoeling dat de matador het zwaard tussen de schouders van de stier plaatst en zodoende de stier direct in het hart raakt.

De stier maakt een beweging richting zijn opponent die klaar staat met zijn zwaard om toe te steken. Dit mislukt jammerlijk wat de matador op een fluitconcert komt te staan. Het zwaard verdwijnt tussen de schouders, maar de punt komt aan de rechterflank van de stier weer naar buiten. De matador probeert het nogmaals. Wederom doet de stier een poging de man aan te vallen. Het zwaard glijdt nu daadwerkelijk tussen de schouders van het beest.

De stier zakt naar de grond en blijft daar liggen. Hij is nog niet dood. De matador kijkt naar de stier terwijl een helper een dolksteek, in de kop of net achter de kop, toebrengt. Nu is hij dood. De matador bedankt het publiek terwijl de stier de arena uit wordt gesleept door een span paarden. Het tafereel wordt die avond nog zeven keer herhaalt en zal telkens dezelfde afloop hebben.