Nepal kan nog niet verder kijken dan naar vandaag


De ravage door de aardbevingen in Nepal is groot. Toch was het geen verrassing voor seismologen en lokale deskundigen dat er een enorme schok aan zat te komen. Boven de 8 op de schaal van richter werd zelfs voorspeld. De grote beving van afgelopen maand had een impact van 7.9. De sociale impact die deze achterlaat verdient bijzondere aandacht.

Moira Reddick, de coördinator van het Nepal Risk Reduction Consortium in Kathmandu vertelde vorig jaar aan The Guardian dat zij zich grote zorgen maakte. Nachtmerries had ze ervan. Maar Reddick was goed voorbereid. Zij was erop berekend om 30 mensen op te vangen in haar tuin, waar zij een rampenkit had ingegraven met voldoende water, blikvoer, een radio en zelfs een shovel om mensen uit te graven, als dat nodig zou zijn.

Reddick wist waar ze het over had. Zij werkte eerder in Haïti en Bam. Zowel de aardbevingen zelf als de al meer dan 200 naschokken veroorzaken een groot gevoel van onveiligheid bij de Nepalese bevolking. De sociale bijeffecten van zulke grote natuurrampen maken extra slachtoffers. Het aantal mensen dat door de aardbeving om het leven is gekomen zal hoger komen te liggen dan het aantal directe slachtoffers van 8500 nu. Als deze nieuwe slachtoffers in de nasleep van de ramp tenminste zullen worden meegeteld.

In Haïti ontstond een actieve mensenhandel na de aardbeving van 2010, daar wordt nu in Nepal ook voor gevreesd. Doordat de normale maatschappelijke structuren zijn verstoord en de focus ligt op het zoeken naar overlevenden kan er misbruik gemaakt worden van de mensen die al in moeilijke omstandigheden leefden voordat de ramp het land trof.

Zo’n 870.000 kinderen van 3 tot 18 jaar kunnen niet meer naar school omdat er 25.000 klaslokalen zijn verwoest. The Guardian pleitte in die zin deze week voor een uitgestoken hand naar ouderen. Met gelddonaties kunnen die een tijdelijk verblijf laten bouwen en de lokale economie draaiende houden. Donaties in geld zouden vele voordelen hebben op donatie van goederen of voedsel omdat het scheelt in transport. En het kan het wachten in de rij voor voedsel voorkomen, wat voor ouderen uitputtend is. Op het platteland van Nepal hebben vooral ouderen de opvoeding van kinderen in handen omdat de ouders naar de steden zijn verhuisd om daar te werken en het gezin van inkomsten te voorzien, aldus the Guardian.

Hygiëne is een ander belangrijk punt waar Nepal mee te kampen heeft. De fotograaf die deze fotoserie maakte, Bibi Funyal, beschrijft dat de rivieren vol liggen met kadavers van dode huisdieren en wilde beesten. Die liggen daar al meer dan een maand sinds de eerste aardbeving van 25 april 2015 met een impact van 7.9 op de schaal van richter.

Funyal was aan het werk bij een weeshuis in Jiri toen de kinderen op 12 mei midden op de dag werden opgeschrikt door de tweede aardbeving. Deze zware beving van 7.3 op de schaal van Richter had het epicentrum in het dorp Sunkhani, vlak in de buurt van Jiri, op 76 kilometer van de hoofdstad Kathmandu. “Buiten schreeuwden de mensen van angst. Grote mistwolken reisden op uit de in elkaar gestorte huizen en vulden de blauwe hemel”, beschrijft Bibi Funyal.

Welgeteld 310 tempels, vele Boeddhistische kloosters, een kerk en verschillende moskeeën zijn compleet vernield. Bovendien is er UNESCO werelderfgoed in Kathmandu, Gorkha, Dolakha en Mustang verruïneerd. Voor de vele mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt worden er nu tenten opgezet. Tentenkampen groeien als paddenstoelen. Dat is echter een zeer tijdelijke oplossing omdat de moesson periode nadert en gevreesd wordt voor landverschuivingen door de regen. De rivieren kunnen van koers veranderen en overstromingen veroorzaken. De mensen in de tentenkampen zijn dan niet veilig.

Aardbevingen horen erbij in Nepal. De landtong van India duwt tegen het continent Azië aan en dat is op aarde te voelen. Het land schuift ieder jaar een paar centimeter op en de Himalaya en K2 gebergtes groeien steeds een stukje hoger, beschrijft Cosmos magazine. De echt zware aardbevingen in de ordergrootte van 8 op de schaal van Richter zoals nu het geval was komen eens in de honderd jaar voor. De laatste was in 1934 en die daarvoor vond plaats in 1833. Het aantal slachtoffers van 1934 is te vergelijken met het aantal nu. Alleen leven er nu in Kathmandu zeven keer meer mensen in zeer matige omstandigheden. Een maatschappelijk vangnet voor deze mensen is er in Nepal niet, waardoor de komende jaren de impact van de recente bevingen voortduurt.