Portret Parijs 2:‘Zeg je het als ik stink?’

“Stink ik?” vraagt hij en kijkt ons ernstig aan. De situatie waarin hij zich bevindt heeft hem extra alert gemaakt op geuren. Hij ligt op een matras op ongeveer drie meter van de pisbakken die dagelijks worden gebruikt door honderden vluchtelingen.

Er komt een vrijwilligersorganisatie langs met warme soep. Dat gebeurt niet veel en het eten dat wordt gebracht, is lang niet genoeg voor alle mensen die verblijven bij metrostation Stalingrad. Toch beslist hij om niet te eten. “Iedere keer voordat ik iets eet, ga ik me eerst wassen. Alle bacteriën die hier rondzwerven, maken me ziek. Ik doe erg mijn best om schoon te blijven. Stink ik echt niet? Anders moet je het zeggen hoor…”

Ondanks de voorzorgsmaatregelen is hij ziek: hij heeft het koud terwijl het zweet op zijn gezicht staat. Vannacht moesten losse stukken piepschuim zijn rillende lijf isoleren. Omdat hij als illegaal in Frankrijk leeft heeft hij geen recht op de medische hulp die hij duidelijk wel kan gebruiken.

Hij vluchtte vanuit Ghazni in Afghanistan en liet zijn vrouw, kind en ouders achter. Zijn idee was om zelf de gevaarlijke en illegale tocht via Turkije naar Europa te maken en dan zijn familie te laten overkomen. Nu is hij hier in de krochten van Parijs en dringt tot hem door dat dit idee niet zomaar gerealiseerd zal zijn. “Ik dacht dat Europa een intelligent en aardig continent was, maar tot nu toe heb ik daar weinig van gemerkt.”

“Geloof me, als het leven in Afghanistan goed was dan was ik hier niet naartoe gekomen.” Sinds het Westen zich heeft bemoeid met de situatie in zijn land is het er volgens hem niet beter op geworden. “Het leven in Ghazni is uitzichtloos en erg gevaarlijk: er zijn veel bomaanslagen en werk is er al lang niet meer.” Hij zucht als hij erover nadenkt en vraagt vervolgens hoe oud hij geschat wordt. Mensen om hem heen schatten hem in de veertig. Hij zucht nog dieper: “Ik voel me een oude man, maar ik leef pas 28 jaar…”

Dorèndel en Suzanne verdiepen zich in de wegen die vluchtelingen maken door heel Europa. Eerder maakten zij de serie Kamp Duinkerke en momenteel werken zij aan een reeks over Lesbos.

Met persoonlijke portretten belichten ze de menselijke maat van de ‘vluchtelingencrisis’. Daarnaast gaan ze op zoek naar de feiten, die in het zeer emotionele vluchtelingendebat ondergesneeuwd dreigen te raken. Wil jij meer weten over al die mensen die naar Europa vluchten, waarom ze dit doen en wat ze verwachten in Europa?

Steun Suzanne en Dorèndel in hun zoektocht via de investeerbutton onderaan deze pagina. De reis naar hun volgende bestemming wordt dan mogelijk gemaakt.