Screening The Last African in Europe

Comedian en documentairemaker Mo Hersi liet vrijdag 6 maart zijn mockumentary ‘The Last African In Europe’ zien in Pakhuis De Zwijger. Na de film volgde er een gesprek volgen over migratie, vluchtelingen en gelijkheid.

In de volgepakte Grote Zaal opende Bahram Sadeghi de avond. Eén van de eerste vragen die hij stelde was ‘Wie in de zaal heeft er een migratieachtergrond?’ In de zaal gingen flink wat handen omhoog. Mensen keken rond en zagen dat het inderdaad een fijn gemêleerd gezelschap was. IJsbrand van Veelen vertelde eerst over hoe de film is ontstaan, bij een door VersPers Reizen georganiseerde reis naar Athene. Eerder waren andere makers met VersPers Reizen naar Sicilië afgereisd om daar documentaires te maken over migratie en vluchtelingen. Die films stonden nu in het voorprogramma van de avond.

Als eerste keek het publiek naar Achttien van Joost van Beek, daarna Mustafa van Malou van Breevoort en ten slotte Diploma van Aurora Peters. In elke film draaide het om gevluchte Afrikaanse jongeren die op Sicilië er alles aandeden om een beter leven te krijgen, zoals te was zien in Diploma. In die film deed een vluchteling er alles aan om op de universiteit te komen, wat onlangs ook lukte, meldde de maker Aurora Peters. Tijdens de films was het muisstil in de zaal, maar na alle drie documentaires was er een hartelijk applaus van het publiek. Host Bahram Sadeghi hield met het drietal een kort 1-op-1 vraaggesprek. Een leidende vraag van Sadeghi was “Did you have to kill your darlings?” Oftewijl moesten de makers hun beste beelden ook uit de documentaire laten? De drie hadden een gemene deler, want niemand had eigenlijk genoeg beelden._{Joost van Beek in gesprek met Bahram Sagedhi}

‘The Last African In Europe’ verscheen op het grote scherm achter Sagedhi. De film van Hersi is een mockumentary, een documentaire over een ofwel een fictief of bestaand onderwerp, uitgewerkt op satirische wijze. Waar het tijdens de andere documentaires stil was in de zaal, hoorde je bij de film gelach bij ironische momenten. Bij het afrollen van de aftiteling kreeg Hersi een luid applaus voor zijn werk.  

Na de film schoof Mo Hersi aan voor een pittig gesprek met Sadeghi, maar ook met Arno Peperkoorn, geïnterviewde in de film en medeoprichter van Stichting IncludeNow, Ilmira Okandze, lid van Amsterdam City Rights en oprichter van Refugees of Amsterdam en Max Koffi, Executive Director bij Africa in Motion. Hersi vertelde waar hij het idee voor de film vandaan haalde en dat hij nog nooit van het woord mockumentary had gehoord voordat hij er aan begon. Er werd om gelachen, maar daarna werd het snel een stuk serieuzer in Pakhuis De Zwijger.

Max Koffi haakte al snel in op het feit dat dit weliswaar een documentaire was berust op fictie, maar dat het echt niet ondenkbaar was dat het scenario in de toekomst werkelijkheid zou kunnen worden. Her en der zag je mensen instemmen met Koffi. Arno Peperkoorn legde uit welk deel van de film zijn favoriete stuk was. Het ging om het interview met een Britse vluchteling die vindt dat ze in Afrika thuishoort, terwijl ze eigenlijk maar weinig weet van het continent. Peperkoorn legt het uit als de arrogantie die Europeanen hebben ten opzichte van Afrikanen. Het gesprek ging niet alleen maar over de film, het ging ook over migratie en vluchtelingen.V.l.n.r: Mo Hersi, Arno Peperkoorn, Max Koffi, Ilmira Okandze & Bahram Sagedhi

Hersi belichtte het perspectief  van de migrant met een voorbeeld van verjaardagen. “Elke verjaardag vragen mensen aan je over waar je vandaan komt en hoe het was om te moeten vluchten. Doe dat niet, het is slecht. Het zou hetzelfde zijn als je aan een vrouw vraagt die verkracht is hoe dat was. En dat je vervolgens zegt ‘Jongens deze vrouw is verkracht, kom luisteren naar haar verhaal.’” Bahram Sadegi vraagt aan Arno Peperkoorn waarom er zo’n angst is voor (Afrikaanse) vluchtelingen. Hij houdt daarin een spiegel voor bij veel mensen die geen migratieachtergrond hebben. “We zijn zo bang om dingen te verliezen. Dat we opeens een auto minder hebben of dat we een keer niet op skivakantie kunnen.”

Omdat het in de film steeds gaat over mensen met een donkere huidskleur die wél naar Afrika mogen als Europa in een crisis komt, waar blanke mensen dat niet mogen, wil Hersi ook nog iets kwijt over die tegenstelling. “Migratie gaat niet om kleur, migratie gaat om het feit dat mensen van het ene naar het andere land gaan.” _{Malou van Breevoort}

_{Aurora Peters}