Vluchtelingen bewonen 'Hotel Linate', Milaan

Voor een beter bestaan en vraag naar de basisbehoeften. Door het asielbeleid in Italië komen veel Afrikaanse bootvluchtelingen op straat terecht. Met mooi weer slapen ze op kartonnen dozen in parken. Overdag zwerven ze door de stad op zoek naar werk. Een enkeling raakt verzeild in het illegale circuit.

Milaan kent één organisatie, Nagar Har, die zich inzet voor vluchtelingen. Huisvestiging bieden ze niet. Noodgedwongen, met de winter op komst, hebben deze vluchtelingen uit Eritrea een oude kazerne gekraakt. Die staat vlakbij vliegveld Linate. Om er te komen moeten ze de snelweg oversteken. Het wordt spottend ‘Hotel Linate’ genoemd.

Water en elektriciteit is er niet. Gedoogd door de lokale autoriteiten slapen hier honderd man en een enkele vrouw en kind, naast elkaar op matrassen in de open ruimtes van de gebouwen.

Op weg naar ‘Hotel Linate’

Fidel, 22 jaar oud en sinds vier jaar in Europa, wist Italië te ontvluchten en vertrok naar Duitsland waar hij opgepakt werd en teruggebracht naar Italië.

Ondertussen woont hij alweer twee jaar in Milaan. Iedere dag zwerft hij van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat door de stad op zoek naar werk. Soms vindt hij wat, meestal slecht betaald. Maar hij wil ver van illegale circuit vandaan blijven.

Verboden toegang. Het hek van de kazerne waar de vluchtelingen wonen.

De gangen liggen vol met gestolen spullen.

De wachttoren van de kazerne wordt bewoond door Solomon en zijn vrouw, die twee maanden geleden aangekomen zijn in Italië. Het hok in de wachttoren is twee bij anderhalve meter. De gaten in de toren zijn dichtgestopt met doeken tegen regen en wind. Zijn vrouw, één van de weinige vrouwen tussen de vluchtelingen uit Eritrea, is ernstig ziek. Zij is op zoek naar een dokter. Maar ze hebben geen geld of verzekering.

Dit is de slaapplaats van Ahmed, zeven jaar oud, en zijn vader. Ahmed is het enige kind tussen de vluchtelingen uit Eritrea. Hij woont vijf jaar in Italië.

Eén van de gebouwen op de kazerne.

Dit is een slaapkamer in één van de gebouwen. Het wordt bewoond door drie mannen.

Dit is Michele, 23 jaar oud. Na twee jaar in Eritrea in het leger gezeten te hebben werd zijn moeder ziek en deserteerde hij om voor zijn moeder te zorgen. Maar hij werd opgepakt en moest twee jaar de gevangenis in. Na die twee jaar vluchtte hij het land uit.

In Eritrea is de dienstplicht voor onbepaalde tijd. Je weet nooit wanneer je weer terug mag naar je familie en je leven. Sommigen zien hun familie pas weer na jaren terug. Michele woont nu twee jaar in Italië. Ondanks de uitzichtloze situatie blijven de meeste Eritreanen trouw aan hun geloof. Voor Michele is de bijbel zijn gids.

Dit is de slaapplaats van Michele in het grootste gebouw van de kazerne. In totaal slapen in dit gebouw zo’n vijftig mannen. Zijn matras deelt hij met Fidel, zijn beste vriend.

Wassen is lastig zonder water. Buiten hangen in de regen is een oplossing.

Dit is de slaapplaats van Manuele, 21 jaar oud. Hij verblijft al bijna drie jaar in Italië. Hij heeft nog steeds geen baan en huis.

Driedelig pak. In één van de uitgebrande gebouwen.

De meeste vluchtelingen willen verder. Ondanks hun situatie zijn ze gedreven op zoek naar een baan. De meeste vluchtelingen hebben een behoorlijke opleiding gehad. Maar met hun status is de kans op een baan klein.

Velen zijn aangewezen op schoonmaakwerk bij particulieren thuis. Slecht betaald werk. Een enkeling belandt in het criminele circuit, de prostitutie of in de homoscene van Milaan.

Zie ook www.daniellevanderschans.com