De rommel van verdwenen kinderen 

Een straatschoonmaker krijgt van zijn overste de opdracht om de ‘rommel’ op het Brusselse Muntplein op te ruimen. Die rommel is afval dat achterbleef na een betoging eerder die ochtend. De overste wijst ook naar de ‘gouden rommel’ die opeens overal vanuit het niets op de grond, op banken en op muurtjes lijkt te liggen: ‘weg ermee’.

De ‘gouden rommel’ waarnaar de man verwijst zijn kleertjes en kinderspullen. Kleertjes van vermiste vluchtelingenkinderen. Kleertjes gevonden in het bos van Bladel, een plaats op de Belgisch-Nederlandse grens waar veel migranten tijdens hun tocht door Europa halt houden. Andere kleertjes werden gedoneerd door verschillende vluchtelingenorganisaties. Nadien werden ze zorgvuldig met goud bespoten door het kunstzinnig sociaal-maatschappelijk collectief ‘Power of Art House’.

Het is een statement: zij die onzichtbaar zijn, zij die net als rommel worden verbannen naar de duistere prullenbakken van onze samenleving, verdienen onze aandacht en hebben die dringend nodig. Het goud heeft twee gezichten: enerzijds staat het voor de rijkdom van onze samenlevingen. Samenlevingen die genoeg middelen hebben om vermiste kinderen te vinden en vermissingen tegen te gaan. Anderzijds staat het voor de verloren gegane levensdromen van de vermiste vluchtelingenkinderen. Zij die hoopten om het gouden randje van hun bestaan te vinden door een leven in Europa, verdwenen er in het niets. Het feit dat de gouden kleertjes zelfs, zij het onwetend, als rommel werden bestempeld, zegt veel over de manier waarop wij – burgers en beleid-  omgaan met vluchtelingenkinderen die verdwijnen.

Met dit project wil Power of Art House daarom aandacht vragen voor de meer dan 10.000 vluchtelingenkinderen die sinds 2015 vermist zijn. Het project heet Lost not Found. In de aanloop naar de Europese verkiezingen vonden de gouden kleertjes voor twee dagen, hun thuis in de Brusselse straten dichtbij de Europese macht. Met gouden kleertjes als wapen hoopt de organisatie de Europese macht en burger op hun verantwoordelijkheid te wijzen.

Vaak werd er op twee manieren gereageerd: Of mensen liepen er straal aan voorbij en stapten zonder het te beseffen op de kleren. Of ze bleven er bij stilstaan. Verward en nieuwsgierig. Op het etiket aan de gouden spullen lezen ze het verhaal van de kinderen die verdwenen en niet gevonden zijn, van de kinderen die verdwijnen en niet gezocht worden. Na het lezen zien we vaak nog verwardere gezichten. Ontdaan zelfs. Van onverschilligheid lijkt er geen sprake meer als ze het verhaal achter deze actie horen. Wat? Zijn er zoveel kinderen vermist? Hier? In Europa? Hoe kan dat?

Het zijn dezelfde reacties en vragen die aanleiding vormden voor dit project. Missie geslaagd dus. Een enkele voorbijganger opende zelfs haar winkeltas omdat ze het prachtig vond en mee naar huis wilde nemen. Vreemd maar ook weer mooi: “met de gouden kleertjes willen we de kinderen immers laten thuiskomen”, aldus Saskia Stolz, initiatiefnemer van Lost not Found.

Meer informatie over dit project: https://www.lostnotfound.eu