Onzichtbaar van Benin City naar prostitutie in Brussel

Lost in Europe is op zoek naar de verhalen van verdwenen vluchtelingenkinderen. Uit dit onderzoek tot nu toe blijkt dat er niet één maar talloze gaten zijn in de Europese regelgeving waardoor de kinderen verdwijnen. En soms verdwijnen ze niet op hun tocht naar Europa, soms zijn ze van begin tot eindpunt onzichtbaar. Vermist. Zoals de Nigeriaanse meisjes die in de Europese seksindustrie terechtkomen. Doelbewust met valse beloftes gerekruteerd in Nigeria, verdwijnen ze achter de vitrines in de rosse buurten.

16 november 2016. Om kwart voor een ’s nachts stapt een meisje het gebouw van de Brusselse lokale politie binnen. In het Engels probeert ze haar verhaal te doen maar dat lukt slechts mondjesmaat. De politie verstaat die avond enkel Frans.

Uiteindelijk slaagt ze erin om, ondanks de taalbarrière, duidelijk te maken wie ze is: haar naam is Rose, 14 jaar en ze is slachtoffer van Mama Leather. Mama L. is een spilfiguur in een Nigeriaans netwerk dat meisjes systematisch naar België haalt en ze vervolgens de prostitutie in dwingt. Eind mei werd Madam L. samen met haar medeplichtigen veroordeeld voor mensenhandel. Myria, het federaal migratiecentrum, stelde zich burgerlijke partij in de zaak en vertelt ons het verhaal van Rose. Zij is slechts één van de meer dan dertig, vaak minderjarige, slachtoffers van Mama L. die met geweld gedwongen werden zich te prostitueren.

Een beter leven in België

Rose werd in juni 2016 gerekruteerd. Een man vertelde haar moeder dat hij een zus had in België die Rose zou kunnen helpen. Zij was de kans op een beter leven. Die zus was Madam of Mama L. De moeder van Rose werd overtuigd en Rose vertrok naar België. Niet per vliegtuig zoals haar was beloofd maar over land. Via de Libiëroute reisde ze naar Europa. En al die tijd, tot 16 november 2016, bleef ze onzichtbaar. Het is slechts in de nacht van haar ontsnapping dat de politie vingerafdrukken en foto’s van haar nam.

Een maand eerder, op 5 oktober 2016, arriveerde ze in een vluchtelingenkamp in Genua in Italië. Daar verbleef ze drie dagen. In het kamp slaagde ze erin om haar moeder te bellen. Ze vertelde haar waar ze zich bevond, waarop haar moeder de broer van Madam L. op de hoogte bracht. Een handlanger pikte Rose op uit het vluchtelingenkamp en vergezelde haar met een taxi naar een appartement in Turijn. Verrast door haar jonge leeftijd waarschuwt hij haar. “Er zouden slechte dingen kunnen gebeuren in België.” Als ze vraagt welke dingen, blijft het stil.

Vervolgens werd ze met twee andere meisjes via Parijs in een clandestiene taxi naar een woning in Brussel gebracht. Ze kregen er te eten waarna Mama L. zich tot Rose richtte: “Hier zal E. je madam zijn (…) je bent een mooi meisje, je moet vanavond al beginnen werken en zeggen dat je 19 jaar oud bent.” Op de vraag om welk werk het ging, antwoordde Mama L: “We zien wel!”

Achter de ramen in Brussel

Nadien bracht ze Rose naar de prostitutiebuurt achter het Brusselse noordstation naar een Nigeriaanse handlangster die zich ook prostitueerde in een vitrine. Zij moest die nacht haar plaats afstaan aan Rose want Mama L wilde onmiddellijk waar voor haar geld. Rose weigerde. Mama L sloeg haar hard en verwondde zo haar rug: “Je hebt geen keuze, je moet dit doen.” Diezelfde nacht ontving Rose verschillende klanten. Omdat ze nog maagd was, had ze hevige pijnen en bloedde ze. De andere prostituee stelde haar voor om wat te rusten. Tijdens die pauze belde ze haar moeder en deed ze haar verhaal. Haar moeder deed vervolgens haar beklag bij de broer van Mama L en zei dat prostitutie nooit de afspraak was. Toen Mama L. van het telefoontje hoorde, sloeg ze Rose opnieuw. Tijdens haar eerste nacht had Rose een bedrag van 700 euro verdiend.

Mama L. eiste de afbetaling van een schuldsom van 35.000 euro.

Dat was zo voor elk meisje.

In totaal betaalde Rose 1000 euro aan Mama L.

Toen ze het niet meer aankon, belde Rose opnieuw naar haar moeder. Zij gaf haar dochter de raad te vluchten en terug te keren naar Nigeria. Op 16 november vluchtte ze uit de vitrine waarin ze zich moest prostitueren en zocht hulp bij de politie. Het contact met de politie verliep echter niet zoals ze had gehoopt en plots herinnerde ze zich een uitspraak van Mama L. dat ze contacten had met de politie. Rose klapte dicht en werd later door de politie afgezet bij de Nigeriaanse ambassade in Brussel. Dat is het moment waarop Rose, net op de radar, opnieuw verdwijnt. Via derden vluchtte ze uiteindelijk naar Lille waar ze een asielaanvraag indiende en opgevangen werd door een Frans centrum voor minderjarigen. Tijdens de eerste weken van haar verblijf werd vastgesteld dat ze zwanger was van een prostitutieklant in België. Op 14 januari 2017 onderging ze een abortus in Lille. Op dit moment bevindt ze zich in het Belgische slachtofferstatuut mensenhandel.

Volgens de meest recente cijfers van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) kwamen in 2016 3.000 minderjarige meisjes illegaal de EU binnen. Rose was een van hen.

Dit artikel is tot stand gekomen met steun van het fonds IJ4EU.