De man achter de King of Pop

Nooit kreeg ‘King of Pop’ Michael Jackson zo veel aandacht als na zijn dood. Iedereen lijkt een slaatje te willen slaan uit het overlijden van de popster. CBS-journalist J. Randy Taraborrelli is een van de weinige journalisten die ‘trouw’ blijft aan Jackson, hem al langer volgde en een objectief beeld schetst in zijn boek ‘The Magic, The Madness, The Whole Story’.

“It hit me while I was standing in Michael Jackson’s kitchen eating a tuna sandwich (…) It had been a week and one day since his sudden death on 25 June 2009. I had spent practically every moment doing television interviews and reporting the terrible story for CBS News, the television network for which I covered Jackson’s molestation trial four years earlier. However, this time was different. The King of Pop was gone. He was dead.” Uit: 'Michael Jackson: The Magic, The Madness, The Whole Story' – J. Randy Taraborrelli.

Over niemand is de afgelopen maanden meer geschreven dan over Michael Jackson. De popster was al sinds zijn elfde wereldberoemd, maar zo veel aandacht als na zijn dood heeft de King of Pop nog niet gehad. Sinds zijn overlijden proberen vriend en vijand mee te liften op zijn 'post mortem'-succes.

Documentaires schieten als paddenstoelen uit de grond en zelfs de succesvolle film ‘This is It’ zou gezien kunnen worden als onderdeel van de guerrillamarketing. Vader Joe Jackson zei het al: zijn zoon is dood meer waard dan levend. De fans zal het allemaal een worst wezen, elke minuut die zij van hun held kunnen meekrijgen, pakken zij met beide handen aan. ‘This is It’ is niet voor niets verlengd in de bioscopen.

Een uitzondering op het hele marketingcircus is het boek ‘Michael Jackson: The Magic, The Madness, The Whole Story’ van CBS-journalist J. Randy Taraborrelli. Hij schreef verschillende biografieën en waagde zich aan die van de King of Pop na de tweede beschuldiging jegens kindermishandeling. Hij volgde Jackson vanaf het begin van zijn carrière, had talloze ontmoetingen met hem en woonde als een van de weinige journalisten de laatste reeks trials bij. Dat resulteerde in 2003 in een biografie. Nu komt hij met een vernieuwde editie van dat boek, compleet met een extra gedeelte: ‘The Final Years’.

Je hebt wel even tijd nodig, het boek van Taraborrelli is niet één die ‘even’ gelezen wordt. Het telt meer dan 700 pagina’s en, als je niets met de King of Pop hebt, zijn er zeker passages waarvan de ogen zwaar kunnen worden. Maar voor Jackson-geïnteresseerden is het zeker de moeite waard. Taraborrelli laat namelijk de man achter de superster zien. Hij volgde hem vanaf Gary tot zijn huis in Hayvenhurst en zijn onderkomen in Neverland en beschrijft zijn ontzettend lieve en intelligente, maar ook eigenwijze en egoïstische karakter. Deze laatste eigenschappen lijken voort te komen uit de levensfase waarin Jackson leek te zijn blijven steken: zijn jeugd. Hij was gewend zijn zin te krijgen en te doen waar hij zin in had. Bij tegenspraak beende hij als klein kind de kamer uit.

Het leven van Michael is een triest verhaal. Natuurlijk was hij talentvol en leefde hij op wanneer hij op het podium stond. Natuurlijk lag de wereld aan zijn voeten en veranderde alles wat hij aanraakte in goud. En natuurlijk waren zijn danspasjes en shows onnavolgbaar, maar al die lof en glorie betekent niets als je geen vrienden hebt en zelfs je familieleden je niet begrijpen. Michael was anders en eenzaam. En dit is precies de kant van Michael Jackson die Taraborrelli beschrijft. Hij was een familieman, maar anders dan zijn familieleden.

Omdat hij nooit een vriendinnetje had en in zijn puberteit nog steeds geen enkele seksuele intentie leek te hebben, ontstonden er geruchten over homoseksualiteit. Zus Rebbie vertelt aan Taraborrelli dat ‘iemand’ in de familie – Taraborrelli wil de naam niet bekendmaken – het slecht voor zijn imago vond. Michael was oud genoeg en moest maar eens seksueel contact hebben. Er werden twee prostituees geregeld die een hele nacht bij de verlegen Michael op de kamer doorbrachten. Of er iets is gebeurd, is niet bekend, maar het mag duidelijk zijn dat als zelfs je familie je niet begrijpt, je vanzelf een einzelgänger wordt.

Zijn kinderlijke karakter heeft veel invloed gehad op zijn leven. Zo heeft dat zijn huwelijk met Lisa Marie Presley genekt. Hoewel veel mensen het moeilijk vinden om te geloven, waren de twee erg op elkaar gesteld. Taraborrelli beschrijft hoe Michael na hun scheiding spijt betuigt aan Lisa Marie. Hij ziet pas later in dat hij nooit naar haar heeft geluisterd en nog steeds om haar geeft. Als hij zijn hoop uitspreekt om een tweede kans te krijgen, antwoordt Lisa Marie als de ware dochter van de King of Rock-'n-Roll Elvis: “I want you to know, that if you ever need a friend, I’m here for you. You have such a good heart Michael. But dude, tell me this: why do you have to be so fucking strange?”  

Voor de buitenwereld kwam Debbie Rowe, de volgende vrouw van Jackson, vrij snel na de scheiding in beeld. Wat vaak vergeten wordt, is dat Rowe al jarenlang een vriendin van hem was. Zij was alleen niet bekend bij de journalistieke aasgieren, tot ze aanbood om draagmoeder te worden van Michaels kinderen. Het knappe aan Taraborrelli is dat hij de gebeurtenissen rondom Lisa Marie en Debbie Rowe begrijpelijk maakt. Michaels hart was nog steeds bij Lisa Marie, waar Debbie Rowe begrip voor had. Zij kon haar gebroken vriend echter iets geven wat Lisa Marie niet kon (of wilde): een kind.  

Het omstreden huwelijk met Rowe is te verklaren door de invloed die moeder Katherine Jackson had op haar zoon. Als strenge Jehova getuige smeekte zij Michael om met Debbie Rowe te trouwen toen duidelijk werd dat er een kind op komst was. Haar man Joe Jackson had in het verleden meerdere malen een scheve schaats gereden – iets waar Michael ook littekens aan heeft overgehouden – en wilde niet dat haar kleinkind hetzelfde lot zou ondergaan. Dus stelde Michael zijn moeder gerust en trouwde hij met Rowe, met een kind als zijn getuige.  

Taraborrelli beschrijft ook de sporadische vriendschappen die Michael Jackson had. Zo waren Diana Ross en vooral Elizabeth Taylor belangrijk voor hem. In zijn jonge jaren heeft Michael zelfs een tijdje bij de jonge Diana Ross gewoond. Toch waren zijn vriendschappen soms net zo onduidelijk als hijzelf. Zo had Paul McCartney nooit verwacht dat zijn vriend Michael de rechten van de Beatles-nummers zou kopen. Brooke Shields werd één keer tegen de zin van Michael mee naar een gala genomen, puur uit imago-overwegingen. Managers en adviseurs Frank Dileo en John Branca zagen zichzelf als de ultieme vertrouwenspersonen van de King of Pop. Zij gingen door het vuur voor hem en hadden nooit verwacht dat hun vriend Michael hen na jarenlange dienst zomaar op straat zou zetten. Per brief.  

Toch is het grillige karakter van Michael Jackson na 700 pagina’s niet meer dan begrijpelijk. Een kijkje in zijn leven wekt enkel medelijden op. Er waren zo veel mensen die gebruikmaakten van zijn goedheid, dat hij wel achterdochtig moest worden. Tel daarbij op dat hij eigenlijk altijd kind is gebleven en sommige ‘volwassen’ normen en waarden aan zijn laars lapte. Taraborrelli kende hem echter persoonlijk en beschrijft hem als een ontzettend lief persoon met een goed hart. Na jarenlange gevechten met de pers en rechtszaken, waren er maar drie dingen die Michael Jackson enigszins gelukkig konden maken: zijn kinderen Prince Michael, Paris en Blanket.

Hij is nooit over de laatste rechtszaak van 2003 heen gekomen, wat Taraborrelli al vreesde na de uitspraak: “For a moment, I found myself shoulder to shoulder with Michael. I looked at him, this guy I had known since the age of ten. I smiled at him. He forced a smile back, but his expression was vacant, his eyes empty. Having being vindicated, it should have been one of the happiest days of his life, but it was as if he wasn’t even present to enjoy it. For all intents and purposes, Michael Jackson was gone.”  

Michael Jackson was een uitzonderlijk talent, maar hij had het karakter niet om met de grote populariteit om te gaan. Natuurlijk is hij niet de enige – kijk naar Elvis, Britney Spears en Jimmy Hendrix – maar niemand heeft volgens Taraborrelli zoveel moeten doorstaan als Michael Jackson. Deels zijn eigen fout (Lisa Marie smeekte hem na de eerste beschuldigingen uit de buurt van kinderen te blijven, wat Michael weigerde), deels de fout van mensen om hem heen en de pers. Toch wordt hij na zijn dood vooral herinnerd om zijn geniale muziek. Dit is ook wat Taraborrelli probeert duidelijk te maken: veroordeel hem niet als je hem niet kent om zijn persoon, maar beoordeel hem op zijn muziek. Dat is hetgene wat we altijd van hem zullen behouden.  

‘Michael Jackson: The Magic, The Madness, The Whole Story’ is moeilijk verkrijgbaar in de gangbare boekenwinkels, maar wel te bestellen via bol.com. De Engelstalige versie is een stuk goedkoper dan de Nederlandstalige.