Portret Duinkerke 3:‘Ik kan niet wegkijken’

“Fucking hell, we need them in!” Hij staat zichtbaar te balen bij de entree van kamp Duinkerke. Nadat de politie zich urenlang niet liet zien en hij het vrijwilligersnetwerk mobiliseerde om grote spullen (tenten, pallets, hout, kachels) te brengen, staan ze er nu weer en is de slagboom dicht.

Voor hem staan twee mannen die met een busje vol grote pallets vanuit Engeland zijn komen racen. Zij moeten over een uur alweer terug en willen van hem weten waar ze de lading kunnen laten, want die komt het kamp voorlopig niet meer in.

In het dagelijks leven runt hij eigenlijk een bouwbedrijf, maar sinds september werkt hij meer dan fulltime aan het runnen van de logistiek rond de Engelse vrijwilligers. “Als Aid Box Convoy stellen we ons compleet neutraal op. Onze missie is om mensen te steunen. We adviseren vluchtelingen absoluut niet over vluchtroutes en dergelijke. We richten ons alleen maar op het zo humaan mogelijk maken van de situatie hier. We hebben een soort evenwicht bereikt met de smokkelaars, wij bemoeien ons niet met hun, zij niet met ons. Ook respecteren we de politieagenten die hier voor het kamp staan. We zijn in de afgelopen maanden enorm gegroeid en worden nu ook door Artsen Zonder Grenzen gezien als een serieuze partij waarmee ze overleggen.”

“Ik ben opgegroeid in een echte Labour family en kan niet wegkijken voor deze ellende. Toen de vluchtelingenstromen op gang kwamen, wilde ik graag helpen. Iets goeds doen naast mijn werk. Maar toen ik met mensen in contact kwam, hun verhalen hoorde en het kamp hier razendsnel groeide (in september waren er maar 250 vluchtelingen) terwijl de regering wegkeek, kon ik niet anders dan me hier volledig voor inzetten. De mensen die hier zitten, zijn weggerend voor gruwelijke oorlogstaferelen en bombardementen. Ik heb mensen met etterende schotwonden gezien tot en met een man wiens maag kapot was gesneden. De Koerden zijn duidelijk in gevaar in hun eigen land en verdienen een veilige plek. Ik hoop dat de Britse regering dit gauw inziet en mensen op gaat nemen.”

Dorèndel en Suzanne verdiepen zich de komende tijd in de wegen die vluchtelingen maken door heel Europa. Met persoonlijke portretten belichten ze de menselijke maat van deze ‘crisis’. Daarnaast gaan ze op zoek naar de feiten, die in het zeer emotionele vluchtelingendebat ondergesneeuwd dreigen te raken. Wil jij meer weten over al die mensen die naar Europa vluchten, waarom ze dit doen en wat ze kunnen verwachten in Europa? Investeer dan in hun zoektocht.