Portret Parijs 1:‘Ik droom alleen over vrede’

“Dit?….” wijzend naar zijn matras op het beton bij metrostation Stalingrad “Dit is een vijfsterrenhotel.” Hij zegt het grijnzend, maar zijn houding straalt woede uit.

Hij is halverwege de dertig en komt uit Darfur in Soedan.

Het is een kleine pezige man, die ondanks alle ontberingen zijn energie niet heeft verloren. Hij is herder en trok van plek naar plek met zijn schapen. “Toen de overheid mijn teennagels eruit trok, wist ik dat ik echt moest vertrekken.” Hij trekt zijn schoen en sok uit om een nagelloze teen te tonen.

Hij vluchtte. Vanuit Soedan naar Libië, toen naar Sicilië, Milaan, Ventimiglia, Marseille en kwam uiteindelijk hier terecht in Parijs. Het leven op een kluitje in de buitenlucht maakt hem wisselend cynisch dan weer woedend. Want deze ontvangst had hij niet van Europa verwacht.

“Ik ben hier 20 dagen en heb in mijn leven al veel meegemaakt, dit kan er ook nog wel bij. Als het moet houd ik dit leven op straat makkelijk een paar maanden vol.” Dan ontvlamt hij in woede “Maar verderop zit een vrouw uit Ethiopië. Ze is vijf maanden zwanger en vreselijk gestrest. Ze maakt zich zorgen om haar baby dus zijn we met haar naar een dokter gegaan, die weigerde om haar te bekijken omdat ze geen documenten heeft. Het is een schande!”

Woedend is hij op dit Europa en op iedereen die erbij hoort, ook op alle journalisten die hem interviewen. “Wat gaan jullie voor mij doen dan? Jullie komen hier maar praten, praten en foto’s maken, maar wij hebben honger en zitten hier maar! Er zijn al zoveel journalisten geweest en we zitten hier nog steeds.”

Na een gesprek over schaamte en de sluipmoordenaar die bureaucratie heet, kalmeert hij. Hij wil weer praten en maakt grapjes met de vele mannen die om hem heen staan.

Met de vraag of hij – als hij een verblijfsvergunning krijgt – dromen of toekomstplannen heeft laait zijn woede weer op. “Dromen? Over een mooi huis of wat voor werk ik wil gaan doen?” Hij zucht diep over zoveel onbegrip. “Echt het maakt me niks uit. Mijn enige droom is om in vrede te leven…”

Dorèndel en Suzanne verdiepen zich in de wegen die vluchtelingen maken door heel Europa. Eerder maakten zij de serie Kamp Duinkerke en momenteel werken zij aan een reeks over Lesbos.

Met persoonlijke portretten belichten ze de menselijke maat van de ‘vluchtelingencrisis’. Daarnaast gaan ze op zoek naar de feiten, die in het zeer emotionele vluchtelingendebat ondergesneeuwd dreigen te raken. Wil jij meer weten over al die mensen die naar Europa vluchten, waarom ze dit doen en wat ze verwachten in Europa?

Steun Suzanne en Dorèndel in hun zoektocht via de investeerbutton onderaan deze pagina. De reis naar hun volgende bestemming wordt dan mogelijk gemaakt.