Op stap met een Soedanese superster

Soedan is niet de meest populaire reisbestemming. Het Ministerie van Buitenlandse Zaken geeft zelfs een negatief reisadvies voor sommige delen van het land. Maar aan Asim Albanna, een superster uit het noorden van Soedan, gaan dingen als de crisis in Darfoer, welke sommigen zelfs genocide noemen, voorbij.

In de rubriek Onderweg schrijven Bart Crezee en Laura van der Reijden over hun ervaringen. Laura van der Reijden trekt van noord naar zuid van Caïro naar Kaapstad door Afrika. En Bart Crezee trekt liftend van west naar oost langs de oude zijderoute van Istanboel naar Beijing.

Compleet in 3-delig pak komt Asim Albanna om negen uur ‘s avonds voorgereden in zijn zwarte SUV, zijn eigen CD speelt zachtjes op de achtergrond. Mohamed Shams el-Din is sportreporter voor al-Jazeera en kijkt met glinsterende ogen naar Asim. Hij wist niet van tevoren dat hij met deze Asim op stap zou gaan. “Als ik dat had geweten had ik geen plannen gemaakt voor vanavond. Hij is een superster in Soedan!”

Asim Albanna is inderdaad een superster in Soedan. Hij is één van de bekendste volkszangers die het land rijk is en trekt iedere dag van de week langs verschillende bruiloften en aangelegenheden, waar hij zijn muzikale repertoire altijd met even veel enthousiasme ten gehore brengt. En iedereen, of het op een kleine, middelmatige of grote bruiloft is, kent dit repertoire en zingt uit volle borst mee. De bezoekers dragen Asim op handen. Op dit soort feestelijke avonden lijkt de problematiek in Zuid-Soedan verder weg dan ooit.

Asim rijdt door de slecht verlichtte straten van Khartoem, onderweg naar een bruiloft. De route is bezaaid met tuk tuks en komt uit bij een grote evenementenhal. In een zaal boven aan de trap staan wel vijftig ronde tafels met geel plastic eroverheen gedrapeerd. Er worden stukjes koude falafel, kip en mini-hamburgers geserveerd op plastic borden, bedekt met plastic folie en daarbij een blikje soda naar keuze. Iedere gast moet eten, er moet goede, luide muziek zijn en misschien wel het belangrijkst: de weelde, pracht en praal moeten uitgestald staan. Om dit alles te realiseren, kost een Soedanese bruiloft een klein fortuin. Toch zien meeste feestvierders er niet al te vrolijk uit, inclusief de bruid en bruidegom zelf. Terwijl dit de, doorgaans, meest gelukkige dag van iemands leven is. Desondanks zingt Asim onverstoorbaar door – met een stralende entertainersglimlach op zijn gezicht zingt hij een uur non-stop zijn zelfgeschreven liederen die alle aanwezigen woord voor woord meezingen.

Na het tweede optreden van de avond wordt de SUV van Asim door zijn broer het terrein af begeleid, dwars door de dringende menigte heen die zich rondom hen heeft verzameld. Hij rijdt langzaam door de mensenmassa, stopt soms om handtekeningen te zetten en een praatje te maken met de fans. Eenmaal weer op de grote weg zijn doet Asim het middenconsole tussen zijn stoel en de bijrijder open. Hij haalt er een klein pistool uit. “Ik heb hem altijd bij me, voor de zekerheid. Elke keer als ik in mijn auto stap check ik of hij er nog is.” Hij laat niet blijken of hij hem ooit gebruikt heeft: “Er zijn altijd zoveel mensen die iets van me willen. Soms wordt dat te veel en dat kan vervelend aflopen.” Hij zet de muziek harder en rijdt steeds verder weg uit het stadscentrum van Khartoem, terwijl hij zachtjes mee neuriet met zijn eigen liedjes.

De boerderij van één van Asims oudste vrienden, Fatih, ligt aan de oever van de Nijl, een half uur rijden buiten de stad. Wanneer Asims SUV voor de poort verschijnt, komt de portier meteen gedag zeggen en laat hij hem binnen op de lange, met hibiscus overhangen oprijlaan. Op het erf lopen struisvogels en kippen rond, tussen de citroen- en sinaasappelbomen. Binnen in de grote boerderij staan allerhande instrumenten uitgestald achter rijen banken en loungestoelen. “We komen hier ieder weekend om te jammen met wat vrienden”, licht Asim toe. 

Onder het genot van een illegaal glaasje Arak vertelt Asim hoe hij over het conflict tussen Noord- en Zuid-Soedan denkt. “Het zijn Israël en Amerika”, zegt hij zonder twijfel. “Zij proberen de mensen in Soedan en in het Midden-Oosten in het algemeen, bezig te houden met elkaar uit te moorden. Zolang ze dat doen houden zij de macht over de olie en dus de wereld.” In Noord-Soedan is hier weinig van te merken, net als van het negatief reisadvies en de horrorverhalen. Soedan is dus eigenlijk best leuk. Zeker als je Asim Albanna heet.