3000 euro

“Wil jij mijn geld bewaren?” Hij liep zenuwachtige rondjes door de supermarkt en stelde de ene vraag na de andere. “Wat wil jij? Wat mag ik voor je kopen? Wijn? Wil je geen wijn?” Hij sleepte een kratje Heineken uit het schap. “Ik weet het. Nu wil ik vijfhonderd euro, over een maand vraag ik je pas meer. Ik heb een winterjas nodig, en eten en zo.”

Ondertussen legde hij een flesje Fanta en limoensap op de toonbank. “Da’s goed tegen de griep toch? Ik ben verkouden, man.” Ook het kratje werd voor de neus van de kassière gezet.

“Vijfhonderd euro is veel, ik weet. Maar dan kan ik weer een maandje door, snap je?” Het was feest, de schadevergoeding van drieduizend euro was binnen. Walli was geen arme sloeber meer. Hij was de laatste weken nog weinig buiten geweest, vertelde hij. Hij reed liever niet meer zwart in de metro nu hij helemaal was uitgeprocedeerd. En het was koud, hij had geen goede jas. We gingen in feeststemming uit elkaar. Hij met vijf briefjes van honderd, ik met een flesje Fanta.

Een week later heeft Walli een dikke winterjas aan en een muts op. De feeststemming heeft plaatsgemaakt voor verhuisstress. Met meer dan tachtig vluchtelingen verbleef hij in een leegstaand kantoorpand, maar nu moet iedereen eruit. Waarschijnlijk kan Walli zelf wel een andere kamer regelen, maar toch valt de verhuizing hem zichtbaar zwaar.

In een halletje zit hij met wat vrienden te blowen. Om hen heen wordt gesjouwd, ingepakt, overlegd en geruzied. In het gebouw hangt een grimmige en chaotische sfeer. “Geef me nog 300 euro. Ik moet geld hebben, schulden terugbetalen, eten kopen, wiet. Ik heb nodig, kom op.”

Ik protesteer, hij had me zelf gevraagd deze maand niks meer te geven. Walli begint te drammen. Dan weer lacht hij poeslief, dan stottert hij weer over dingen waar geld voor nodig is. Hij is niet zichzelf. Steeds meer lijkt hij in paniek te raken, tot hij begint te schreeuwen, dan schieten zijn vrienden me te hulp. Ze praten op hem in, houden hem vast.

Walli heeft geen staat en geen toekomst. Geld zal daar niets aan veranderen.

Hoe overleeft een jongere zonder papieren in Nederland? Wat blijft er over als je officieel niet bestaat? Als je niet legaal mag werken, huren, studeren – wat doe je dan? Duizenden minderjarigen kwamen de afgelopen jaren naar Nederland, een deel van hen verdween uit beeld van de staat. Katja van Nimwegen zoekt deze ongedocumenteerde jongeren en schrijft het verhaal van de officieuze wereld waarin zij leven. Je kan haar helpen: door ProjectNoID te liken, volgen, delen, tips te geven en vragen te stellen die jij beantwoord wilt zien. Tips en publicaties kunnen anoniem en alle manieren van betrokkenheid worden gewaardeerd.

Om het project een boost te geven is budget nodig. Dit artikel is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten en de Lira Startsubsidie voor jonge journalisten (www.fondsbjp.nl). Daarbovenop zou Katja graag samenwerken met fotografen, grafisch vormgevers, kunstenaars en filmmakers om het verhaal te vertellen. Via de knop rechtsboven op deze pagina kunt u Project No ID financieel ondersteunen.

De naam Walli is verzonnen, het verhaal is echt.