Vertellers

Het is avond en de telefoon gaat. Abel. “Hey, when you’re coming to interview me, you’re coming by private jet or helicopter?” Hij wacht nauwelijks op antwoord. “You know, everyone wants to interview me because I’m the most funniest guy on this world.”

Dan, behendig, een overgang. Een serieuze stem die ik, net als zijn gezicht, dan nog niet ken. “I have to explain something“, zegt de stem, bijna smekend. Er volgt een monoloog. “All the people always come and take an interview and then they got what they needed and you never hear from them again. It hurts, you know? Because they are kind, and help you, and you tell your story and they really understand you. But sometimes you just need a friend. A person that does not disappear. So please promise me that it won’t be like that? Because I think I can’t do that anymore. I had too often that experience. I need to protect myself, you know?”

Wat zeg je als iemand die je niet kent je vriend wil zijn?

Eén aspect van het illegale leven is de onophoudelijke stroom van vertellers. De fotografen, journalisten, studenten, theatermakers, filmmakers, schrijvers. Wij, die willen openbaren wat onder de grond ligt te verrotten en teleurgesteld zijn als blijkt dat het niet ondergronds ligt, maar erger nog, kapot waait in de open lucht, bereikbaar en kwetsbaar en heen en weer gesmeten tussen creatievelingen die even kijken, verhalen maken en doorgaan naar hun volgende project. Maar kijken doen ze wel, en zonder hen wist niemand iets.

Er worden deze maand weer tachtig illegalen in Amsterdam op straat gezet. Ook voor hen zal een tijdelijke oplossing komen. Ook over hen zal worden geschreven, gezongen, gefilmd.

Ik ging naar Abel toe met de trein. We dronken thee en werden vrienden.

Hoe overleeft een jongere zonder papieren in Nederland? Wat blijft er over als je officieel niet bestaat? Als je niet legaal mag werken, huren, studeren – wat doe je dan? Duizenden minderjarigen kwamen de afgelopen jaren naar Nederland, een deel van hen verdween uit beeld van de staat. Katja van Nimwegen zoekt deze ongedocumenteerde jongeren en schrijft het verhaal van de officieuze wereld waarin zij leven. Je kan haar helpen: door ProjectNoID te liken, volgen, delen, tips te geven en vragen te stellen die jij beantwoord wilt zien. Tips en publicaties kunnen anoniem en alle manieren van betrokkenheid worden gewaardeerd.

Om het project een boost te geven is budget nodig. Dit artikel is tot stand gekomen met steun van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten en de Lira Startsubsidie voor jonge journalisten (www.fondsbjp.nl). Daarbovenop zou Katja graag samenwerken met fotografen, grafisch vormgevers, kunstenaars en filmmakers om het verhaal te vertellen. Via de knop rechtsboven op deze pagina kunt u Project No ID financieel ondersteunen.

De naam Abel is verzonnen, het verhaal is echt.