16 oktober, 2013 | Auteur: Sita Djelantik | Beeld: Ilse van Loon | Trefwoord: zuid-afrika
Katie en Hennie van wijnboerderij Muratie
Hennie (53) sjokt met een zaag op zijn rug naar huis. Het is half één ‘s middags en tijd voor de lunch. Gelukkig is het niet ver te lopen want hij woont samen met zijn vrouw en kinderen tussen de wijngaarden van Muratie. Op de rijenlange druivenplanten prijkt nog een enkele uitgedroogde bos druiven.
Het is herfst dus de seizoenswerkers zijn thuis. “Het is baaie lekker”, zegt Hennie in het Afrikaans over zijn werk terwijl hij in een hamburger prikt. Hennie heeft een afwisselende baan, vandaag moet hij de pijpleidingen monteren. Omdat Hennie permanent op de boerderij woont en werkt, geniet hij van veel voordelen: de wijnboer betaalt de school van Hennie’s kinderen en hij mag gratis op de boerderij wonen. Niet overal in de Westkaap zijn de wijnwerkers zo tevreden over hun baan.
Afgelopen jaar gingen duizenden landarbeiders de straat op om een hoger loon te eisen. In februari krikte de overheid het minimumloon op met dertig euro per maand. Hennie merkte weinig van de protesten. “Ik verdiende sowieso al boven het nieuwe minimumloon”, lacht hij, “en als ik ga protesteren bestaat de kans dat mijn baas wel de huur gaat inhouden op mijn loon.”