Lost in Europe Rome

Alle wegen leiden naar Rome. Het is een oud gezegde dat dateert uit de Romeinse tijd en het is nooit uit de mode geraakt. Nog altijd komen er veel mensen naar Rome voor werk, vakantie of als tussenstop van hun reis. Maar ook komen er veel migranten.

Rome is een belangrijke stad voor veel vluchtelingen. Mensen die per boot aankomen in het zuiden van Italië reizen graag door naar de hoofdstad, waar zij hulp krijgen vanuit de verscheidene gemeenschappen die zich daar gesetteld hebben. Daarnaast bestaat er een groot netwerk van NGO’s en vrijwilligers die voor informele voorzieningen zorgen: variërend van huisvesting en zorg tot vrijwillige juridische hulp, mentale bijstand en goede doelen die eten en kleren verzorgen.

Maar de nieuwe trend in de Italiaanse politiek, die werd ingezet door de oud-minister van Binnenlandse Zaken Matteo Salvini, om harder op te treden tegen migranten leidde in Rome tot vele huisuitzettingen en de sluiting van illegale onderkomens. Zo ook de sluiting van een verlaten chemische fabriek genaamd ‘Ex-Penicillina’ en van ‘Baobab’, en een informeel kamp bij het treinstation Tiburtina.

Kamp Baobab

Kamp Baobab was de bekendste van de twee in Rome. “De naam Baobab stond op de muren van de Libische gevangenissen’’, zegt een Eritrese vrijwilliger, die met vluchtelingen in Rome werkt. Het kamp was langzamerhand aan het veranderen in een krottenwijk. Terwijl het station Tiburtina het op een na belangrijkste treinstation van Rome is.

Ondanks dat dit gebied steeds meer verpauperde was het een veilig gebied. Iedereen kreeg er slaapplaats en er werden twee maaltijden per dag uitgedeeld door een groot netwerk van vrijwilligers.

Toch werd het kamp gesloten. Het gerucht zoemde al een tijdje, waardoor velen zelf het kamp hadden verlaten. Dat was maar goed ook, want een grote politiemacht vernietigde het hele kamp.

Sommige vluchtelingen die nog aanwezig waren, zijn naar een andere locaties gebracht voor een paar maanden, anderen verdwenen en raakten onzichtbaar. Maar een klein aantal, ongeveer 30 tot 50 vluchtelingen, bleven daar, op straat. Ze gingen iets dichterbij station Tiburtina zitten, op het busstation. Daar is zijn overkappingen die gebruikt kunnen worden als het regent.

Een groep vrijwilligers van de NGO Baobab Experience blijft er terugkomen om te helpen. Ook al is het moeilijker geworden omdat de politie het verbiedt. Onlangs hield de politie hen tegen toen zij de vluchtelingen ontbijt wilden geven. “Deze mensen willen niet zo leven’’, zegt Roberto Viviani, van Baobab Experience. “Maar er is geen andere plek voor ze in Rome. Dat heeft de gemeente ons meer dan eens kenbaar gemaakt.”

Twee jonge Eritreeërs, een man van 23 jaar en een vrouw van 21 jaar, die drie weken eerder vanuit Sicilië zijn doorgereisd, verblijven nu op het busstation. Voordat ze in Italië aankwamen hadden ze twee jaar in Libië vastgezeten. Beiden werden ontvoerd in Sudan, vertellen ze, de bendes eisten dat hun families tussen de 8.000 en 10.000 dollar betaalden om hen vrij te krijgen. Ze verlieten Sicilië omdat ze niet in Italië willen blijven, Rome is voor hen een tussenstop.

De jonge man heeft een vriend in Luxemburg en wil daar naar toe, de vrouw wil naar Frankrijk, ook al kent ze daar niemand. Ze wil gewoon zo snel mogelijk werken om vervolgens geld naar haar familie te kunnen sturen.

Een andere jongeman komt uit Egypte. Hij is nu 20, maar toen hij aankwam op Sicilië was hij slechts 15 jaar oud. Hij is waarschijnlijk geregistreerd als vermist kind, omdat hij ontsnapte uit het opvangcentrum voor minderjarige migranten waar hij verbleef. Met zijn zakgeld kocht hij een treinkaartje richting het noorden. Waarna hij zich in de volgende stad aanmeldde als minderjarige bij het politiebureau. Zo reisde hij steeds verder tot hij in Rome aankwam. Tot hij net 18 was. Toen werd hij opgepakt voor drugsbezit. “Het was de eerste keer”, zegt hij. “Ik was geen drugs aan het dealen. Ik was met mijn vriendin, het was van ons.” Hij zat twee jaar in de gevangenis en is nu net vrij. Hij wil graag weg uit Rome, maar daarvoor moet hij eerst wachten tot zijn proeftijd er op zit.

In Kamp Baobab hingen ook veel onbegeleide minderjarige migranten rond. “Eritreeërs en Egyptenaren zijn de grootste groepen minderjarigen in Rome’’, zegt de vrijwilliger. “Ze komen hiernaar toe omdat ze weten dat hier meer informatie valt te halen dan in het centrum waar ze verbleven. Ze willen weten hoe ze naar Frankrijk of Duitsland moeten of hoe ze een baantje kunnen vinden.”

Dat was ook de gedachte van de 17-jarige H. uit Tunesië. Hij is ontsnapt uit een opvangcentrum in Sicilië. Hij sliep drie nachten op straat bij temperaturen van rond het vriespunt. “Ik zag H. met een van onze oudere gasten’’, vertelt Sonia, een andere vrijwilliger van de Baobab Experience. “Hij sprak alleen Arabisch. H. vertelde mij dat hij uit Sicilië is vertrokken omdat hij bijna 17 zou worden.

“Dat betekent dat wij verplicht zijn om hem naar de politie te brengen”, vervolgt Sonia. “Want zij gaan over de minderjarigen”. Sonia is met hem meegegaan naar het politiebureau. “Het was niet makkelijk. Ze wilden hem eerst niet naar een centrum brengen, wat ze zeiden dat ze geen auto beschikbaar hadden om hem te brengen. Na lang aandringen deden ze het toch. H. Is nu in een centrum voor minderjarigen geplaatst”, vertelt Sonia.  “Ik ben blij voor hem. Maar mijn vraag is wel ‘Wat als wij er niet voor hem waren geweest?’’’